Pieter en Saskia's blog vanuit maagdelijk Amerika

Smetvrees

2012-01-18T14:31:00.002-05:00

Smetvrees of ookwel 'germ fobia'. Voor we naar Amerika verhuisden had ik nog nooit van 'sanitizer' gehoord. Laat staan mij realiseren dat het niet alleen freaks zijn die zo een klein flesje constant bij zich hebben en gebruiken bij het minste beetje. Je handen wassen na het wc, terwijl je kookt dat begrijp ik nog. Maar elke keer zo een of ander speciaal produkt gebruiken als je een vreemd toestenbord aanraakt, iemand anders de hand geeft, etc... Dit alles vertaalt zich natuurlijk ook in hoe ze met ziekte omgaan in de creche en later op school. Hier de moment dat je kind koorts heeft, moet hij/zij naar huis en dan mag hij/zij pas terug als ze 24u koorts vrij zijn. Overgeven en platte kak, net dezelfde regels.

Kijk, ik vind het meer als normaal dat als Nathan ziek is, dat hij dan thuis blijft. Ook hoort hij niet terug naar de creche te gaan zolang hij ziek is, maar deze regels zijn nogal stompzinnig. Zo is het al regelmatig gebeurd dat hij in de namiddag een beetje koorts ontwikkeld, voor de rest is er niks mis en na een nachtje goed slapen is hij terug de oude. Toch mag hij dan niet naar de creche, wegens de 24u regel. Nu, tegen dat Nathan overgeeft is hij echt ziek, dus is die regel tot nu toe nog niet overbodig gebleken. Het grootste probleem hebben we met de definitie van platte kak. Ze zijn nogal snel om iets platte kak te noemen, want als je meer dan 2 platte kak pampers hebt, dan worden ze naar huis gestuurd en geldt de 24u regel. Zo hebben wij in October en November menig dag thuis mogen blijven (ik denk dat Nathan meer thuis was dan in de creche), terwijl er met hem voor de rest niks mis was. Ze drijven je uiteindelijk zo tot waanzin dat je al je natuurlijk instincten opgeeft en naar de dokter gaat voor zn kak te laten onderzoeken. Gisteren was het weer zover, dus vandaag zit ik weeral eens een dagje thuis. Ik zou Nathan nooit ziek naar de creche sturen, maar ik begrijp niet hoe iemand hier met een minder flexibele job eigenlijk kleine kinderen kan hebben.

Zeer milde winter

2012-01-09T19:03:00.002-05:00

Deze winter is zeer mild, bijna constant tussen de 15-20 graden. Heel soms is het eens minder dan 10, maar dan praten we nog over tussen de 5-10 graden. Vorige week hadden we voor het eerst echte winter temperaturen, rond de nul graden overdag. Maar tegen het weekend voelde het net als lente weer en scheen de zon weer en konden we dus nog eens naar de speeltuin. De speeltuin is momenteel onze favoriete activiteit zolang het weer goed blijft. We spreken dan vaak af met zn beste vriendje, Cameron (= lees de moeders komen goed overweg, dus de kinderen moeten maar meedoen :)). Het valt pas op als je voor het eerst een speeltuin zoekt voor een jong kind, hoezeer speeltuinen gemaakt zijn op maat van grotere kinderen. Dit is de enige speeltuin tot nu toe, waar ik Nathan dingen zelf kan proberen, zonder dat ik hem ergens op moet helpen. Misschien als het weer slechter wordt, dat ik eens de moed bij elkaar raap voor naar het zwembad te gaan, maar dat lijkt mij zoveel werk en organisatie ...

Nieuw jaar, nieuwe energie

2012-01-04T20:33:00.001-05:00

Ik weet het is lang geleden, de energie was gewoon op. De energie was eigenlijk al een tijdje op. De verhuis, een kleine baby, nieuwe job, verbouwing, nogmaals verhuizen, meer deadlines, etc ... Ik heb zitten uitkijken naar de kerstvakantie voor de laatste 2-3 maanden.

De creche sluit van voor kerst tot na nieuwjaar en dus had ik besloten van absoluut niet te werken en niet aan werk te denken. Ik had maar een 1 echt voornemen, een boek uitlezen. Ik ben daar dan maar direct van de eerste dag ingevlogen en gelukkig kon ik na een kleine week dit van mijn lijstje schrappen. Dan heb ik nog een stuk aan een trui voor Nathan gebreeen. Nog 2 armen en dan ben ik klaar. Het tweede boek is ookal begonnen. Moesten ik nu niet net voor nieuwjaar een maagvirus hebben gekregen, dat Nathan heeft overgenomen op nieuwjaarsdag (en Pieter heeft het ondertussen ook gehad), dan was de was zelfs gestreken geraakt. Ach, niemand is perfect en iedereen die mij kent, weet dat ik een grondige hekel heb aan strijken en dit altijd uitstel.

Ik heb maar 1 voornemen voor dit nieuwe jaar: Iets meer tijd nemen voor ontspanning. Ja het huishouden moet gedaan worden, ja er moet eten op tafel geraken en ja ik heb hopen werk. Dat wilt niet zeggen dat ik mijn avonden nutteloos achter mijn computer moet doorbrengen met het lezen van online kranten. Het interesseert mij vaak toch niet. Ik hoop door meer ontspanning ook meer energie te hebben, zodat er hier ook weer regelmatiger iets verschijnt. In tegenstelling tot dit stukje, ga ik het in het vervolg proberen iets korter te houden. Gewoon een foto meet een kort stukje tekst.

Nathan de dierenvriend

2011-10-08T10:17:00.000-04:00

Verslag van Nathan op vakantie:

Iedereen wist dat Nathan van honden hield, maar hij houdt van alle dieren. Hij wil die dan allemaal vast houden. Negatieve punten zijn dat de korstjes van het brood niet naar de eendjes gaan, maar in zijn eigen mondje.

Op vakantie

2011-10-03T18:14:00.002-04:00

Niet wij met Nathan, maar Nathan alleen met zijn grootouders, terwijl wij verder werken (en ruimtes proberen te verven die anders lastig zouden zijn met een peuter die alles moet verkennen).

Hier hun eerste verslag:

Niet met de fiets, of Limo maar met een Camper (RV), nee niet mee een amerikaan, maar met oma en opa Luxemburg. We zijn nu in de Great Smoky Mountains (Cherokee). Nog geen zwarte beer gezien, maar wel een zwembad...

'Ziek' ventje

2011-09-08T20:42:00.001-04:00

Vandaag mocht ik nog eens een dag je thuis blijven. Gisteren namiddag kregen we telefoon van de creche dat Nathan koorts had. Gelukkig moesten we hem niet direct gaan halen, want ik zat nog in een meeting. Toen we toe kwamen lag hij als een hoopje ellende in de armen van de studente die de avond shift had. Normaal wil hij nooit lang stil zitten, dus we wisten dat hij zich niet goed voelde. Eenmaal thuis heeft hij zo ongeveer direct overgegeven en op 2 koekjes na, wat water en iets tegen de koorts, hebben we hem zo ongeveer direct in bed gestopt. Ik had mij voorbereid op een zware nacht, maar Nathan heeft de hele nacht braaf door geslapen en stond 's ochtends vrolijk op. Doordat hij gisteren koorts had, moest hij vandaag thuis blijven. Ze moeten hier 24u koorts en kots vrij zijn. Dus werd het een gezellig dagje met mama spelen. Ik heb niet een keer gemerkt dat hij ziek was. Nu morgen heeft hij toch zijn 15 maanden check-up dus zal de dokter er wel eens naar kijken. Volgens mij gewoon een stevige verkoudheid (gezien de hoeveelheid snot dat er uit zn neus komt en natuurlijk over mijn hele kleren verspreid zit).

We hebben dus Irene goed overleeft, van Katia hebben we geen last, van Lee hebben we maar de uiteindes. Dus veel regen, met soms echt wel bakken regen, maar zeker niet zo erg als in andere streken in de VS. Ik heb nu wel genoeg regen gehad voor een paar dagen/weken. De volgende tropische storm zit er alweer aan te komen in de atlantische oceaan. Zo ongeveer hetzelfde pad als Irene, voor zover ik kan zien. Hopelijk draait die vroeg af, of wordt die nooit sterk genoeg. We hebben met Irene veel geluk gehad met electriciteit (maar 2u zonder, wat zeker een uitzondering was, sommige mensen hebben een week zonder gezeten). Ook is de boom die in onze tuin gevallen is, weg van het huis gevallen. Met hoe nat de grond nu is, zal de volgende storm veel meer schade aanrichten.

Irene

2011-08-26T13:49:00.000-04:00

Niet dat ik nog zo regelmatig blog. De verhuis is goed gegaan. Het meeste is nog niet uitgepakt of in elkaar geschroefd, omdat we eerst nog wat kamers willen verven. Pieter heeft vorig weekend de eerste kamer geverfd, onze badkamer. We zullen zien wanneer we de rest verven, want eerst moeten we door Irene geraken.

Morgen en Zondag komt Irene hier op bezoekt, onze eerste echte hurricane. De meeste voorspellingen tonen dat het centrum hier net langs de kust gaat passeren we zitten dus op zo een 50-100 mijl van het midden punt. Volgens 'ancients' moeten we ons vooral voorbereiden op een lange periode zonder stroom. De gevallen takken en bomen zijn vaak snel opgeruimd, het electriciteit netwerk op gang krijgen zal iets anders zijn. We gaan dus vanaf morgen veilig beneden kamperen in onze toekomstige bureau. We hebben al wat blikken fruit, brood en vers fruit in huis die normaal makkelijk een week mee kunnen. We hebben ook stekjes, zodat als we gas hebben maar geen electriciteit we tenminste ons fornuis kunnen gebruiken. Het meest lastige is dat we geen water door de riolering kunnen sturen, zolang er geen electriciteit is. Ik ga straks nog even langs de winkel om nog wat soep in blik te halen en dergelijke. Wij zullen dus even onbereikbaar zijn, maar normaal moet dit allemaal meevallen.

Verhuizen

2011-08-02T20:59:00.002-04:00

Het is tegenwoordig nogal druk. Ik heb een hoop werk te doen, de werken aan het huis vragen onze aandacht. We hebben al ettelijke dagen/nachten geverfd om gewoon de basislaag aan te brengen. Dat alles combineren met een extreem actief ventje van een jaar oud is vermoeiend. Ik heb nog steeds het gevoel alsof ik constant achter loop met alles wat moet gebeuren. Ik zou eigenlijk 's avonds moeten werken, maar als je al van 6.00 's ochtends wakker bent en aan het werken bent, heb ik vaak geen fut 's avonds om te werken. Laat staan een blog bij te houden. Ik hoop dat er binnenkort verbetering in komt.

Dit is een van de laatste nachten in een huurhuis. Morgen huren we aan verhuiswagen en gaan we al onze bezittingen naar ons eerste huis verhuizen. Een hoop zal nog in de garage staan, omdat nog niet alles af is. Er moet in een hele hoop ruimtes nog gewerkt en dus vooral nog gekuisd worden. Morgenavond zullen we dus nog in het huidige huis kamperen om dan nadien in ons eigen huisje te kamperen. Ik hoop dat tegen dat Pieter op conferentie vertrekt we tenminste de keuken en de eetkamer in een bruikbare toestand hebben. We hebben nog geen internet in ons nieuwe huis, maar hopelijk ga ik de tijd vinden om wat fotos te nemen die ik dan als we weer internet hebben kan online plaatsen. Ondertussen moeten jullie het maar doen met fotos van Nathan die absoluut zelfstanding zn joghurt wilt opeten.

De creche

2011-07-09T16:50:00.003-04:00

Ik heb de blog duidelijk de laatste tijd zeer verwaarloosd. Ik heb niet altijd veel zin om iets te schrijven, de mensen die af en toe reageren en niet alleen zij die reageren om reclame achter te laten voor hun eigen website/blog/project/etc ..., die zitten ook op facebook en het is net iets sneller om wat fotos daar te dumpen. Dus als het druk is, sinds er toch nauwelijks comentaren komen, heb ik vaak geen zin om dan nog na een lange dag snel iets op de blog te zetten. We hebben ondertussen Nathan's verjaardag gehad en zelfs ookal vaderdag. Regelmatig doet Nathan wel eens iets grappig waarvan ik denk, dat zou ik moeten neerschrijven. Ik heb fotos trekken zwaar verwaarloosd de laatste maand en ik schrijf niet graag iets zonder een foto.

Nathan kan nu eindelijk een klasje omhoog in de creche. We waren in mei niet echt content toen we hoorden dat 3 van zn vriendjes een klasje omhoog gingen. Geen van de 3 vriendjes kon toen stappen, terwijl Nathan zn eerste pasjes aan het zetten was. Het zag ernaar uit dat we tot in de herfst gingen moeten wachten tot hij ook een klasje omhoog zou kunnen gaan. Nu Nathan zn 3 vriendjes weg waren, was Nathan ook helemaal niet meer content om naar de creche te gaan. Regelmatig wou hij het klasje niet in, of begon hij heel hard te huilen als mama moest vertrekken. Nu dit is gedeeltelijk de leeftijd, maar het viel exact samen met zn vriendjes die vertrokken.

Plotseling is er een plaatsje vrij gekomen in het volgende klasje. Dus Maandag mag Nathan met de grote jongens en meisjes gaan spelen. Het enige waar ik een probleem mee had is dat ik officieel niet meer Nathan zn eten mag meegeven. Ze krijgen hiervoor subsidies en dus willen ze niet dat mensen hun kinderen eten van thuis meegeven. Ik vind het eten dat ze de kinderen daar geven te veel op fast food trekken. Elke week is er wel pizza, of een boterham met gesmolten kaas, of een burger. Het wordt ook allemaal geleverd door zo een bedrijf dat eten voor een hele hoop scholen maakt, dus iets wat ik absoluut wil vermijden. Ik heb geen probleem met fast food op zich, maar ik maak het liever zelf. Dan weten we exact wat erin zit en dat het met verse ingredienten is gemaakt. Nu gelukkig hebben we een manier ontdekt dat ze ons niet kunnen verplichten van het school eten aan Nathan te geven: Religie. Dus nu krijgt Nathan boterhammen van thuis mee, met wat fruit en groentjes onder het motto van religiuze vrijheid :).

Moederdag

2011-05-08T19:20:00.000-04:00

Ik zal er maar direct voor uitkomen, wij doen niet mee aan de hele commercie rond moederdag. Dat deden we thuis niet en dat gaan we ook hier niet doen. Dus Pieter moest geen kaartje kopen, of andere cadeaus, geen speciale brunch of etentje. Net als Valentijn, in onze ogen een puur commercieel feest. Pieter en Nathan kunnen maar beter elke dag hun appreciatie tonen, van plaats 1 dag in het jaar te nemen om goed te maken voor al de 300 nog wat anderen. Moederdag of niet, de was moet gestreken worden, er moet eten op tafel en pampers vervangen zichzelf nog steeds niet.

Sinds dat het weer ook niet zo fantastisch was, zijn wij thuis gebleven en hebben zoveel mogelijk huishoudelijk werk gedaan. Gisteren was het van hetzelfde, maar toen zijn we ook nog even buiten geweest voor een korte wandeling. Alle was is voor een keer bijgewerkt, ik heb extra eten klaar staan in de frigo voor als ik volgende week mijn 2 venten even alleen achter laat.

Sinds begin deze week, stapte Nathan zo af en toe in de creche zonder het te weten van 1 voorwerp naar een ander ( zo 2 stapjes ofzo). Dus wij zijn beginnen oefenen met hem. Sinds halverwege de week, durft hij van de ene persoon naar de andere te stappen. Na 2 stapen liet hij zich dan altijd vallen in onze armen. Na dit weekend flink te oefenen, laat hij zich zo niet meer vallen. Durft hij al eens een voorwerp los te laten en dan zelfstandig naar mama te komen als ze hem roept en niet te ver weg staat. Hij vindt het een zeer tof spel zo van mama naar papa en omgekeerd te wandelen.

Tornado's

2011-04-23T19:13:00.001-04:00

Een week te laat ( maar ik ben dan ook geen krant) om het nieuws van de tornado's te melden, maar behalve dat ze hard aan ons huis werken valt er dan ook niet veel te melden. Vorige zaterdag zijn er hier een aantal stormen voorbij gekomen die het potentieel hadden om tornado's te vormen. Vlakbij is er eentje ontstaan, maar de grote schade is ten noorden van ons, waar zelfs 3 doden gevallen zijn omwillen van de tornado. Wij hebben het allemaal proberen online te volgen, zodat we wisten wanneer we zouden moeten schuilen. We hebben veel geluk gehad, we zaten regelmatig net tussen 2 storm systemen en dan was het hier vervaarlijk wind stil.

Voor de rest vordert het huis snel. Alle skeletten van onze nieuwe muren staan recht. Er moet nog 1 muur weggehaald worden, maar dat is een draagmuur en omdat onze architect incompetent is, nogal wat ster allures heeft en daar bovenop graag nogal express alles laat liggen, gewoon om ons te pesten, moeten onze mannen wachten met die muur weg te halen. De architect is namelijk 'vergeten' de berekening van de balk mee te geven. Dus de gemeente wilt de plannen niet goedkeuren zonder berekening (gelukkig maar, want ik betwijfel dat ze ook maar iets berekent hebben).

Nathan is na de ziekte van vorige week weer helemaal de oude. Hij is deze week vanzelf overgeschakkelt naar 1 dutje overdag. Dit werkt nu een heel stuk beter dan voordien. Toen was hij moe, maar wou niet slapen (want spelen is veel plezanter) en dus enorm lastig. Nu slaapt hij na zijn middag eten 2 uurtjes en is hij voor de rest het zonnetje in huis. Hij begint nu regelmatig met maar 1 handje vast te wandelen en hij durft zo ook soms los te laten om van A naar B te gaan als die net iets te ver uit elkaar zijn.

yes !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2011-04-12T14:46:00.002-04:00

Hier heb ik dus zo hard naar uitgekeken. Na maanden plannen, wachten, wachten en nog eens wachten, zijn er dus aan begonnen. Zaterdag hebben we samen gezeten met de aannemer, zondag heeft Pieter de laatste hand aan het contract gelegd, maandag sleutels overhandigt en nu zijn ze dus bezig met alles af te breken. Het voelt zo goed, maar ook zo surrealistisch aan. In je eigen huis binnenkomen, er andere mensen in zien werken.

In de keuken hebben ze alle kasten die aan de muur en het plafond hingen weg gehaald. De keuken voelde direct een heel stuk opener aan. De nieuwe keuken is al besteld, daarnet ook nog eens het fornuis, de oven/microgolf combinatie en de afwasmachine besteld. Er was juist een goede deal bij sears zodat we een oven die ik wel wou nu wel binnen het budget viel.

Voor de rest, zullen we deze week veel thuis werken. Zondag had Nathan hoge koorts, dus wij naar de dokter. Die beweerde dat het een oor ontsteking was. Nu na 2 dagen antibiotica zijn we terug gegaan, omda hij maar koorts bleef hebben en af en toe overgaf. Het blijkt dus vooral een virale infectie te zijn. Hij krijgt braaf elke 4u koortsremmers, zodat de koorts niet te hoog wordt. Ze werken gelukkig zo goed, dat hij dan braaf kan spelen. Maar hij wil toch veel geknuffeld worden, dus veel thuis werken lukt niet altijd.

Mama and papa's little helper

2011-04-05T17:46:00.001-04:00

Regelmatig dat ik dacht, het wordt weer eens tijd om een stukje te schrijven. Ik heb er zelfs voor gezorgd dat ik regelmatig fotos nam om te kunnen toevoegen, maar het kwam er nooit niet van. Wat ik mij vooral herinner is dat ik constant dacht, dit moet ik nog vertellen en dat ... Met alle deadlines op het werk, daar bovenop beslissingen voor de verbouwingen, Nathan, de lente, etc ..., ben ik al lang vergeten wat er nu zo belangrijk was om te vertellen.

Het weer begint hier langzaam warmer te worden. Het is hier duidelijk veel grilliger weer dan in Los Angeles, of dat ik mij van Belgie kan herinneren. Vorig weekend kwam de winter nog eens piepen en kregen we zo van die sneeuwregen, gisteren was het 30 graden en warm en zonnig. Wel kunnen we in deze periode bijna elke avond/nacht van een onweer genieten. Het huis dat we gekocht hebben, heeft een prachtig open zicht aan de achterkant. Achter ons ligt National Parkland, dus geen bebouwing. Ik vermoed dat het prachtig moet zijn om een onweer te zien, een beetje zoals vroeger thuis.

Ik laat ondertussen al de beslommeringen van de verbouwing aan Pieter over. Ik kan echt niet met emoties overweg die erbij komen kijken, de machteloosheid, zo afhankelijk zijn van mensen die je nodig hebt om je dromen te verwezelijken. Ik ben iemand die graag de touwtjes in handen heeft en ik kan niet tegen mensen die opzettelijk/onopzettelijk niet doen wat ik wil. Bovendien is dit een kleine stad en het minste dat je ook maar klaagt, komt dit bij die persoon terug. Je zou denken dat dit in je voordeel speelt, maar zolang je afhankelijk bent van die persoon, kan die je verder k****n. Pieter kan hier beter mee overweg en dus help ik als hij het mij vraagt, maar laat ik al het contact met de buitenwereld aan hem over (behalve voor de keuken, echt wel behulpzame mensen en gemakkelijk om mee samen te werken).

Nathan doet het super goed. Hij is een extreem actieve baby als ik hem zo een beetje met de rest in de creche vergelijk. Ze zijn allemaal zo van dezelfde leeftijd en het is fantastich om nu al de verschillende persoonlijkheden te zien. Nathan zit dus zelden stil, hij is regelmatig op stap (hij houdt zich vast aan alles wat ook maar iets of wat stabiel is of niet :)). Hij danst dolgraag en houdt van al het speelgoed dat lawaai maakt. Zijn favoriet stuk speelgoed is zn vliegtuigje (zie foto met de stofzuiger). Dit maakt lawaai en hij kan erachter wandelen, wat wil je nog meer :). Hij kan eigenlijk perfect alleen recht staan ondertussen, maar verkiest toch nog een vinger van mama of papa. De fotos zijn van dit weekend. Nathan vindt het super als papa aan het stofzuigen is. Hij volgt papa dan rond het huis en begint te huilen als die de stofzuiger afzet. Een andere favoriete activiteit is mama helpen met het afwasmachien. Dit is het zowat. Ik hoop dat mijn uitstel gedrag in de toekomst wat afneemt :).

ps: De fotos zijn dus ge-edit om het gevoel van de jaren stillekes op te roepen :)

De auto en taxen

2011-03-07T20:43:00.001-05:00

Na vier en een half jaar, besloot onze wagen, waarmee we het hele land doorkruist hebben (letterlijk en figuurlijk) dat het genoeg was. Meer precies, vorig weekend toen we klaar waren in de supermarkt wou de wagen niet meer starten. Gelukkig betalen we al elk jaar braaf onze AAA (wegenwacht) bijdrage en waren ze snel daar om ons te helpen. Omdat we geen idee hadden of we snel geholpen zouden worden, heb ik snel de buren gebeld, of ze tijd hadden om Nathan en mij (en de boodschappen) op te halen, terwijl Pieter bij de auto bleef. De batterij bleek op het einde van zijn leven te zijn, maar doordat er een indicatie was dat misschien ook nog de alternator kapot was, hebben we de wagen naar een garage laten slepen, in plaats van de batterij op te laden en gewoon door te rijden tot we er een nieuwe konden insteken. Gelukkig bleek dan vorige week maandag dat de alternator nog perfect werkte en dat het dus om vals alarm ging. Ook nu hebben de buren taxi gespeeld, zodat Pieter braaf les kon geven, Nathan zn vriendjes kon zien en mama ook wat werk kon verrichten.

Dit weekend hebben we dan braaf doorgebracht met al de taxen in orden te brengen. Door de verhuis, moesten we nu zowel voor Virginia als voor California al de gegevens invullen. Je kan hiervoor verschillende online software gebruiken, die dan uiteindelijk alles netjes invult, maar de controle freak in Pieter, doet dit liever lijntje per lijntje zelf. Nadat ik het al de voorbije jaren aan hem heb overgelaten, heb ik dit jaar mijn steentje bijgedragen, door de instructies te lezen voor elke lijn op het tax formulier. Ik moet zeggen, die van Californie is toch een grote rotzooi hoop. Gelukkig valt de balans positief voor ons uit en zullen we alles snel op de post doen, dan kan het geld gebruikt worden voor de verbouwingen. Hopelijk is dit nu de laatste week dat we over alle details beslissen en kunnen we dan heel binnenkort van start gaan.

Verrassing

2011-02-20T19:32:00.000-05:00

Het gaat precies allemaal niet snel genoeg. Nadat Nathan vorige weekend nog maar net geleerd had hoe hij op zn knietjes kon zitten, stond hij deze week al recht. Hij trekt zich volledig zelf op en aan het tempo dat wij hem stabieler zien worden, zal het niet lang duren voordat hij met een beetje houvast aan de tafel/zetel stapt. Het gaat nu toch allemaal een beetje snel. Het zal wel te maken hebben, met al de fantastische vitamientjes die je in fruitpap vindt.

Voor de rest was het op het werk een enorm drukke week. We zijn dit weekend precies beide een beetje uitgebrand, zodat het huishoudelijke werk er wat onder leidt. Wel hebben we nu de 'countertop' voor in de keuken en in de badkamers uitgekozen. De tegels voor de hal en de badkamers hebben we nu ook. De meeste keuzes zijn nu gemaakt en het is wachten op de technische tekeningen van de architect en de laatste plannen voor de keuken. Ik moet nog steeds een electrische oven kiezen en een microgolf voor in te bouwen. Dit is vooral belangrijk voor de juiste kast te bestellen. Hopelijk kunnen we er binnenkort aan beginnen, zodat we wat voor, tijdens en na fotos kunnen posten. Ik kan niet wachten om eindelijk nog eens een bad te nemen ( we hebben hier wel een bad in het huis waar we wonen, maar ik vind het niet comfortabel, dus neem ik er geen). Ook kan ik Nathan dan in een groot bad wassen, in plaats van in zn klein badje. Het bad hier is niet handig daarvoor, omdat je eerst 20cm rand hebt en de kranen staan in de weg, etc ...

Lente weer

2011-02-13T20:59:00.000-05:00

Het weer hier in Virginia is heel wat wisselvalliger dan in Los Angeles of San Diego. Ik zou zelfs zeggen dat je hier veel makkelijker van het ene extreem naar het andere gaat dan in Belgie. Na toch 2 maanden vooral koud vriesweer met wat sneeuw, werd het dit weekend eens beduidend warmer, voor meer dan 1 dag. Morgen gaat het zelfs nog warmer worden. Echt veel hebben we hier niet van gebruik gemaakt, behalve dan voor een korte wandeling door de buurt. Op het einde van de wandeling dachten we langs de speeltuin te gaan, maar Nathan was op dat moment juist aan het slapen en dus zal zn eerst speeltuin bezoek voor later zijn.

Ondertussen kruipt Nathan gelijk een professioneel. Vaak nog met de buik half over de grond, omdat dit net iets makkelijker gaat, maar hij kan netjes kruipen met de poep omhoog. Hij heeft dus braaf geluisterd naar zn mama, die hem vertelde dat hij pas mocht leren kruipen na haar thesis verdediging. Een week later kon hij zich zo 1 stapje op zn armen vooruit trekken. Maar al dat kruipen is nog niet genoeg. Er is zoveel meer te ontdekken en dus is hij nu heel druk bezig met zich overal aan recht te trekken. Hij zit dan op zn knietjes en kan dan nog net zn ene voet op de plek van een van zn knietjes zetten, maar dan heeft hij vooral niet genoeg evenwichtsgevoel voor de volgende. Als hij zo verder doet, zal het wel niet al te lang meer duren, voor hij dat ook leert.

Waar Nathan in het begin geen grote fan was van groentjes, kan het hem nu niet echt schelen wat je hem te eten geeft, zolang het maar vast voedsel is. Zo krijgt sommige ochtenden een baby joghurtje. Dat is natuurlijk een klein potje en hij kan dan echt wel lastig worden als dat op is, omdat hij meer wou hebben. 's middags eet hij dan groentjes in de creche en vorige week heb ik voor het eerst kip erbij gedaan. Ik moet het eten niet eens meer door de mixer gooien, gewoon pletten is goed genoeg want hij heeft leren kauwen. En dan 's avonds als we thuis komen van de creche krijgt hij fruitpap, dit is al snel een halve appel + halve banaan (als voorbeeld). Zijn lievelings combinatie is peer met kiwi en bananaan. Het verbaast dan ook niemand, dat hij niet echt de grootste flessen eten is. Hij krijgt er nog 5 per dag, maar als ik zo de hoeveelheden zie van andere kindjes in de creche dan lukt dat hier nooit. Nu zelfs voor de vaste voeding at hij een stuk minder dan de andere kindjes, je kon nog zo hard proberen, als hij niet wilt, dan wilt hij niet. Het feit dat hij regelmatig (tja niet elke nacht, want dan is hij verkouden, of dan gaan we door een groei fase, etc ...) de nacht doorslaapt zonder wakker te worden voor een flesje zal wel teken genoeg zijn, dat hij niet meer nodig heeft.

Zosi, nu is iedereen weer bijgebeend met al Nathan zn avonturen. Hopelijk volgend week nog eens over iets anders.

Eindelijk tijd

2011-01-30T21:35:00.003-05:00

Het probleem met bloggen is dat als je veel nieuws hebt, je meestal weinig tijd hebt. Als je daar en tegen geen nieuws hebt, heb je veel tijd. In ons geval was het veel nieuws, weinig tijd. Ik ga proberen toch weer elke week er tijd voor te maken. Normaal hebben we nog steeds een hoop te doen, maar zal er iets meer regelmaat in ons leven zitten.

Een zeer korte samenvatting: Mijn ouders waren op bezoek voor Kerst en Nieuwjaar. Nathan heeft toen zn eerste tandje gekregen. De week nadien zijn we naar San Diego gevlogen ( Nathan heeft alleen gehuild toen hij honger had). Ik heb mijn thesis verdedigd. Nathan heeft zn tweede tandje gekregen. Toen had Pieter nog de jaarlijkse Siggraph deadline. Nadien konden we beginnen met al het huis houdelijk werk dat we verwaarloosd hadden inhalen. Ondertussen heeft Nathan de basis van kruipen ontdekt. Als we daar niet mee bezig zijn, dan zijn we bezig met spullen uit te kiezen voor het huis dat we gekocht hebben en gaan renoveren. Of dan begeeft de warm water verwarmingsketel het in het huis da we huren (ik kan al niet meer bijhouden hoeveel dingen er nu kapot zijn gegaan en gerepareerd moesten worden in de laatste 2 maand). Dus, zoals je ziet, zal ik de volgende weken nog wel dingen te vertellen hebben.

Bijna kerst

2010-12-23T15:07:00.001-05:00

Dus vorige week, toen ik een hele week zeker hard wou doorwerken aan het schrijven van die *** thesis, is helemaal in het water gevallen. Een deel weet je al. De stroom was weg, we hadden een tijdelijke transformator, maar toch verlies je een dag met rondbellen om vanalles te regelen. Dan op donderdag was de universiteit dicht en dus ook de creche, omdat er sneeuw was voorspeld. Uiteindelijk viel de hoeveelheid sneeuw mee, maar door het constante vriezen van de voorbije dagen, vroor alles direct vast en was het spekglad. Dus daar nog een dag weg, zo ging het wel snel.

Dan op vrijdag als ik in de creche toekom, hangt er weer een berichtje op de deur van Nathan zn klasje. Was er toch maar een kindje dat RSV (geen idee of de volgorde van deze letters correct is) had. Wist ik veel wat dit was, dus na wat zoeken, blijkt dit enorm besmettelijk te zijn en een typische kinderziekte. Allesinds ik had ondertussen al een donkerbruin vermoeden dat Nathan dit ging krijgen. Op donderdag had hij was meer zitten hoesten, maar toen dacht ik dat het aan het stof van het tapijt lag. Toen ik hem vrijdag dan ging afhalen liep het snot uit zn neus en toen kon ik alleen maar duimen dat het niet te erg ging zijn. Dus die nacht was het zo ver, Nathan had voor het eerst koorts. Al bij al deed hij het goed, je kon het door de dag nauwelijk aan hem merken. In de latere namiddag werd het hem te veel, maar voor de rest met een beetje extra slapen deed hij het heel erg goed. Op zondag avond ben ik dan Pieter aan de luchthaven gaan halen met Nathan. Toen heeft hij zn moeilijkste nacht gehad, nadien zakte zn koorts en op een verstopte neus na, deed hij het super.

Toch zijn we dinsdag naar de dokter geweest (daar gaat weer een halve dag ...), want hij had precies wat minder eetlust. De dokter kon niet geloven dat de test voor RSV positief was. Zo goed gedroeg hij zich en zo weinig last had hij ervan. Maar spijtig genoeg had hij een beginnende oorontsteking. Waarschijnlijk vandaar da hij wa minder honger had. Dus nu mag hij aardbeiensmaak antibiotica nemen 2x per dag.

En ik die dacht dat al de miserie nu wel voorbij zou zijn, nu Pieter terug was. Gewoon om het tegendeel te bewijzen, zaten we maandag een dag zonder water. De waterleiding langs onze kant had een groot lek. Dus hebben we ons laten afsluiten en dan heb ik 2-3 uur lang elke loodgieter in Williamsburg proberen te bereiken, om het lek te laten maken. Uiteindelijk hadden we maandagavond weer water. Ik vraag mij af wat het volgende is dat gaat gebeuren. Allesinds, kijken wij nu uit naar het bezoek van oma en opa Luxemburg. Die zijn precies net op tijd weg geraakt voordat alles weer dichtsneeuwde daar in Europa. Gelukkig geven ze ons nog een dagje op het huis hier in orde te brengen en genoeg eten in te slaan.

Noodlot

2010-12-14T20:57:00.000-05:00

Dit is natuurlijk typisch. Gisteren ging ik op tijd in bed, omdat Nathan de vorige nacht nogal veel wakker was geweest. Ik wou wat slaap inhalen, want k was bang dat het deze nacht weer zo zou zijn. Dus 9.30 kruip ik rustig mijn bed in. Rond 11 wordt Nathan wakker en maakt mij wakker. Terwijl ik heb weer wat te drinken geef, hoor ik de frigo beneden piepen. Dus zodra Nathan weer half slaapt, strompel ik naar beneden omdat ik denk dat ik de frigo deur niet netjes heb dichtgedaan. Op de weg naar benenden voel ik al nattigheid, als een lichtschakelaar niet werkt ( die in de kamer werkte wel normaal). Eenmaal beneden merk dat ook de afwasmachine is blijven hangen, de lichten in de keuken niet aangaan, de frigo dicht is maar lawaai maakt en de telefoon niet werkt.

Gelukkig zie ik bij de buren nog licht en ik bel ze met de gsm en de buurman komt mij helpen met naar het schakelbord te kijken ( staat redelijk hoog en ik kan niet overal aan). Maar alle schakelaars staan juist ... Nadat we alles af en aan hebben gezet werken nu sommige lichten, maar alleen op halve kracht. We vermoeden dat er ergens een apparaat stroom vreet en onze beste gok is de warmte pomp voor boven. Die zet ik dus af, maar het helpt niks. Dus met dat het hier buiten hard vriest en ik met een baby zit, verhuis ik naar de logeer slaapkamer van de buren. Uiteindelijk valt Nathan tegen 12.30 terug in slaap en ik volg niet veel later.

Nu blijkt dus dat een van de electriciteit's kabels naar het huis onderbroken is. We krijgen dus nog maar 120V binnen in plaats van 240V. Vandaar dat sommige dingen werken en anderen niet. Uiteindelijk komen ze een nood generator batterij instaleren, maar tegen het einde van de dag zijn ze het nog steeds niet komen maken. Na een hele dag bij de buren geweest te zijn, zijn we nu terug thuis. Deze generator zou ons volgens Dominion power door de nacht moeten helpen en zeker goed zijn tot ze het komen maken. Hopelijk gebeurd dat morgen. Het is een ondergrondse kabel, dus het zal wel niet eenvoudig zijn. Natuurlijk gebeurd dit als Pieter niet thuis is en ik alles zelf moet uitzoeken. Soms ben ik toch dankbaar voor die cursusen electriciteit enzo ... Voel ik mij niet compleet de hopeloze hulploze vrouw.

Weekje Nathan en mama

2010-12-13T20:51:00.000-05:00

Het voorbije weekend hebben we het rustig aan gedaan. We zijn voor een keer niet erop uit getrokken, maar thuis gebleven ( op de boodschappen na). Het voelde goed, want de vorige weekends had ik de hele tijd het gevoel alsof we van 1 ding naar het ander aan het lopen zijn. Nathan kan tegenwoordig zeer goed van zn rug naar zn buikje rollen ( maar terug is hij helemaal verleert), daarnaast begint hij heel handig te worden en dus is er zoveel te ontdekken in de wereld dat hij overdag niet altijd braaf een dutje wilt doen. Natuurlijk wordt hij dan lastig, omdat hij moe is, maar toch niet wilt slapen. Daarnaast wilt hij nu ook 's nachts niet meer zo goed doorslapen als voordien. Soms is zn neusje een beetje verstopt, soms zullen het tandjes zijn, soms wil hij gewoon spelen of iets vertellen, soms heeft hij dorst, etc... Zoals je merkt zit er niet echt een vast patroon in, wat het natuurlijk lastig maakt om het aan te pakken. Een van de dingen die we hier merken, is dat de lucht hier in huis enorm droog kan zijn. Dit zal wel een van de redenen zijn waarom hij zoveel wakker wordt. Pieter heeft hier ook altijd veel last van, dus het zal wel in de genen zitten.

Vandaag, ben ik dan Pieter aan de luchthaven in Richmond gaan afzetten. Hij vertrekt voor een kleine week op conferentie naar Seoul, Zuid Korea. We waren op tijd vertrokken, wat maar goed was, want waar we hier in Williamsburg nog sneeuw regen hadden, viel er een echte sneeuwstorm in Richmond uit te lucht. Gelukkig waren er geen ongevallen op weg naar de luchthaven en kwamen we dus meer als op tijd toe. Spijtig genoeg voor Pieter, namen ze op de luchthaven met zn vlucht wel nogal hun tijd. Daardoor heeft hij zn connectie in Washington Dulles gemist. Nu zat hij daar 7u vast en mag het nu over LAX nog eens proberen. Benieuwd of hij morgen tot in Seoul raakt.

Eerste sneeuw & sinterklaas

2010-12-05T15:32:00.002-05:00

Vanochtend toen ik om 5u wakker werd had ik het nog niet door (wel het was dan ook donker en ik nog slaapdronken, Nathan spijtig genoeg klaarwakker). Maar toen ik om 7u Pieter ging wakker maken ( jaja, je leest het goed, Pieter staat in het weekend om 7u op en soms zelfs vroeger, wie had dat ooit gedacht), ving ik een witte glans op van buiten. Ik kon mijn ogen niet geloven, er lag zowaar een klein tapijtje sneeuw in de tuin. Snel heb ik Nathan in het grote bed gelegd om er een foto van te trekken. Ik ben wel niet buiten geweest, want daarvoor had ik geen warm genoege kleren aan. Het is voor ons vanuit Leuven geleden dat we nog sneeuw hebben weten vallen waar we wonen. In L.A. zijn we wel een paar keer de sneeuw gaan opzoeken ( max. 1u rijden), maar het voelt toch speciaal dat je gewoon buiten kan stappen en in de sneeuw zou kunnen spelen. Tegen de middag was het dun laagje snel weggesmolten.

Vannacht is ook sinterklaas hier langs geweest. Nathan had braaf zn schoentje gezet en heeft allerlei tof speelgoed gekregen. Een bal met allemaal knopjes die lawaai maken en die ook vanzelf rolt. Hij kan nog niet helemaal zelf rechtop zitten, maar bijna dus dan zal dat wel tof zijn. Ook als hij eenmaal kruipt, dan kan hij achter de bal aan. Dan ook nog een grote opblaas trommel, met balletjes in een geheim knopje waar dan muziek uitkomt. Hij zal er de komende maanden heel veel plezier aan beleven. Dan nog een paar schoentjes, je kan namelijk nooit te veel schoentjes hebben om voor sinterklaas te zetten :) (ik heb altijd stiekem gehoopt dat als ik meer schoenen zou zetten, of een grotere schoen er meer speelgoed in zou zitten). Niet lang meer en dan is het kerst en nieuwjaar en dan kan Nathan de hele tijd met zn opa en oma spelen.

Het is een schande

2010-11-24T20:37:00.001-05:00

Vorige week

Al weken wil ik nog iets schrijven, maar het komt er maar niet van. We hadden het zo druk de voorbije ander halve maand, dat ik de momenten dat ik even rustig in de zetel kon zitten er nauwelijks waren. Een zeer summiere samenvatting gaat als volgt: Nathan heeft zn 4 maanden check up goed overleefd en van zn spuitjes dit keer geen last gehad. Hij heeft een kennis gemaakt met oma en opa Belgie. Hij heeft Washington DC gezien en daar een belgisch paspoort aan overgehouden. Mama is toen iets later voor bijna een week naar Chicago geweest (waarbij ze het geluk heeft gehad van door US Airways personeel uitgescholden te worden, waar ze heel dringend eens een zeer lange klachtenbrief voor moet opstellen) op conferentie, terwijl de mannen het fort bemanden. Dit was ook Nathan zn aller eerste week in 'daycare'. Toen mama dan terug was, mocht hij van daycare veranderen en kan mama nu ook elke dag mee naar het werk (= ze zijn op mijn toekomstig werk zo vriendelijk dat ik al mijn bureau mag gebruiken en mijn nieuwe computer, etc ...). Tijdens de weekends is het ook druk om al de huishoudelijke taken gedaan te krijgen die door de week blijven liggen. Dan is er de administratie die bij een verhuis komt kijken, waar hopelijk ooit een einde aan komt. En zo komt het dat we bijna 2 maanden verder zijn.

Bijna een maand geleden

Nathan eet elke dag braaf rond 5.30 fruitpap als we van de daycare terug komen. Ik kan hun moeilijk de fruitpap 's ochtends meegeven voor 's middags, want dan wordt deze slecht. Hier in amerika kennen ze dat niet, dus maken ze dat ook niet zelf in de creche. Het enige dat ze doen is eten opwarmen, ze maken geen vers eten ( ze hebben potjes eten in een beperkt aantal smaken). Vandaag heb ik voor het eerst worteltjes met aardappel geprobeerd. Hij vindt het momenteel echt ranzig. Hij gaat zelfs zo ver da hij pure melk kotst om de smaak uit zn mond te krijgen. Ik zal dit weekend maar wat andere groeten kopen en zien of dat beter gaat. Morgen eens worteltjes zonder aardappel proberen. Volgende week heeft hij zn 6 maanden bezoek aan de dokter, vermoedelijk zal hij nog altijd aan de lichte kant zijn ( 10 percentiel vorig keer) en gemiddeld voor lengte.

Regen, regen en nog eens regen

2010-09-30T10:55:00.001-04:00

Waaraan merk je dat je niet meer in Zuid-Californie woont: Het regent hier al bijna 4 dagen onafgebroken (niet helemaal waar, maar op een paar uitzonderlijke uurtjes zonnenschijn na klopt dit wel). Ondertussen is er zelfs een Tornado watch voor deze regio. Het is maar omdat Pieter mail kreeg van het werk dat ik dit weet. Ik ben het namelijk nog niet gewoon van het weerbericht te checken, in Californie was dit niet echt nodig. Dus toen ik dit weekend bij meer als 30 graden erwten soep maakte omda ik er zin in had, had ik niet verwacht dat ik er ook van zou kunnen genieten bij echt herfst weer. Nu het grote verschil met herfst stormen in Belgie, het is hier warm buiten, t-shirt warm, maar dan met veel regen.

Nathan kan het weer allemaal niks schelen. Hij merkt er dan ook niks van, behalve dat het binnen misschien niet zo helder is. Nathan heeft het momenteel te druk met tandjes krijgen. Sinds vorige zaterdag heeft hij het iets moeilijker met het 2de deel van de nacht te slapen en ook het eerste deel slaapt hij minder diep. Overdag kan hij soms wakker worden en dan huilt hij zachtjes van de pijn. Ik heb ook voor het eerst ( maar zeker niet de laatste keer) midden in de nacht zn lakens mogen verversen, omdat hij alles ondergekotst had. Nadien geen gekots meer en hij heeft geen koorts, dus het zal wel van de pijn geweest zijn ( of te veel slijm in de maag). Hij is duidelijk moe en mama ook (want die heeft al 2 halve nachten op de zetel geslapen, omdat ze zo makkelijker zn tut kan insteken als hij in zn stoeltje slaapt). Al de andere nachten mag ik elke 30min of uur opstaan om zn tut goed te steken of hem te troosten. De tandjes mogen nu snel komen, want anders geraakt die thesis ook niet geschreven.

Druk druk druk

2010-09-20T11:21:00.001-04:00

Ik weet het, echt origineel is het niet, de titel. We hebben het druk. Langzaam maar zeker proberen we in een routine te geraken. Door de week lukt dat aardig goed. 7u opstaan, Pieter doesjen, eten geven, pampers verversen, propere kleren aandoen, Saskia doesjen, ergens tussendoor snel mails lezen, samen ontbijten, lunch klaarmaken voor Pieter om zo tegen 9u klaar te zijn om te gaan werken. Vandaag is Pieter voor het eerst met de fiets gegaan. Dan werkt Pieter tot iets na 5u op het werk, terwijl ik hier thuis rustig werk, Nathan eten geef, pampers ververs, wat met hem speel, and repeat ... Tussendoor eet ik dan ook wat boterhammen, want nu ons broodmachien is uitgepakt, bak ik weer zelf brood (het brood in de winkel was hier enorm lekker, maar meer als 3 dollar voor een klein brood ...). Voordien, nada ik Pieter van het werk ging halen zorgde ik voor wat avond eten en dan tussen 7 en 7.30 is het tijd voor Nathan's badje en dan nog wat eten en uiteindelijk bedje. Gelukkig valt hij snel in slaap en kunnen Pieter en ik dan nog ff snel 1 uurtje rustig niks doen en van een glaasje wijn in de zetel genieten. Dan ga ik boven nog wat liggen lezen om dan op tijd te gaan slapen, want rond 4u mag ik opstaan omda onze sloeber wat wilt eten. Pieter maakt dan van de stilte gebruik om nog wat te werken (voor de mensen die vroeg opstaan in Europa en je ziet hem op skype, ja dan is hij werkelijk nog wakker en aan het werken) .Normaal slaapt hij nadien weer snel in en kunnen we de volgende dag weer gewoon opnieuw aan dezelfde routine beginnen.

Vandaag ben ik nog in tegenstelling tot een normale maandag de was aan het doen. We hadden bezoek de voorbije week van een collega van Pieter. Zij moest zondag om 1u een vlucht hebben en dus heb ik maar even met de was gewacht, zodat zij haar spullen netjes gewassen kon hebben voor ze eraan begon. Ik heb me dit weekend dan maar beziggehouden met wat andere spullen die moesten gebeuren. Zo heb ik eindelijk een hotel vast gelegd voor ons lang weekend Washington DC in oktober met oma en opa Belgie. Ik heb ook maar een reisgids gekocht van Washington DC, die zullen we de komende jaren nog regelmatig gebruiken. Ook willen we niet de boekendozen uitpakken, dus heb ik mijzelf maar getrakteerd op een paar nieuwe leesboeken en twee kookboeken. Voor zover ik kan zien is Pieter door de meeste verhuisdozen geraakt. We zijn echt niet te vreden over de verhuisfirma, maar ik zal deze blog daar later wel eens voor misbruiken in het engels, zodat hij netjes bovenaan google opduikt als mensen een review zoeken over deze verhuisfirma en de review zal niet lovend zijn.

Labor day weekend

2010-09-06T19:22:00.001-04:00

Dit weekend was het nog eens lang weekend. We hebben er eigenlijk niks van gemerkt, want Pieter is vandaag gewoon gaan werken. Tis hier nogal een rare regeling. De studenten hebben gewoon les vandaag, federale vakantie dag brengt daar geen verschil in. Dus iedereen die les moet geven, hoort ook te komen opdagen. Al het ander personeel (de niet proffen) hebben vandaag vrijaf. Nogal ingewikkeld. Studenten hebben dan als vervanging een fall break in Oktober, wanneer alle personeel wel komt werken (dat niet komt werken op officiele vrije dagen).

Dit weekend hebben we Nathan wat fruit laten proeven. De stukjes banaan gingen iets makkelijker erin dan de geraspte appel. Hij vond beide lekker, maar slikken had hij nog niet echt door. Nu het is niet onze bedoeling om hem nu al een volledige vaste maaltijd te geven. Het is eerder om zijn interesse in verschillende smaken te wekken. De rest van het weekend hebben we nog wat dozen uitgepakt, gekuisd, gewassen en het gras afgedaan. Ik rijd dus tegenwoordig het gras af. Het is een nieuwe bezigheid voor mij, die ik eigenlijk wel aangenaam vind om te doen ( als het niet TE warm is).

Hurricane Earl

2010-09-02T09:56:00.000-04:00

Na dus eerst bijna de volle 4 jaar in een stad gewoond te hebben waar elke dag de 'big one' (aardbeving) kon toeslaan, zijn we dus nu verhuisd naar een gebied waar wel eens een orkaan kunnen langs krijgen. We liggen op de noord grens en dus hoopten we er niet al te veel te zien. Maar zie hier, om ons deftig welkom te heten, kunnen we dus vannacht onze eerste orkaan verwachten: Earl. Earl is best wel een stevige orkaan, zweeft tussen kategorie 3 en 4, wat wilt zeggen dat de constante windsnelheid een 200 km/u is. We hebben het hier niet over rukwinden, maar dus over vaste wind snelheid. Earl is niet alleen stevig, maar ook groot. Gelukkig voor ons, ziet het er naaruit dat hij juist voor onze neus van richting gaat veranderen. Hij komt dus niet aan land. Nu volgens CNN, gaat alles dat tot op 90 mijl van het epi center zit, orkaan condities meemaken. Tot op 260 mijl krijg je een tropische storm. We zullen het vannacht dus toch horen waaien. We hebben dan ook maar snel plaats gemaakt in de garage voor onze wagen binnen te zetten. Voor de rest moeten we ons vooral voorbereiden op een electriciteit uitval en alle los liggende voorwerpen naar binnen brengen. Eens zien wat morgenvroeg de ravage is en hoe vast Nathan nu werkelijk 's nachts slaapt.

De auto

2010-08-29T11:11:00.001-04:00

Deze week stond in het teken van alles rond de auto in orde te maken. We hebben nieuwe rijbewijzen nodig, dit keer van de staat Virginia. Gelukkig moesten we dit keer niet opnieuw een schriftelijke test en dan een rij examen doen, zoals toen we voor het eerst in Californie toekwamen. Gewoon formuliertje invullen en dan Californisch rijbewijs tonen. Dat het mijne al vervallen was deed er niet toe (ik wacht al sinds eind April op de verlening van mijn Californisch rijbewijs, dit is de 2de keer dat de DMV in Californie al die papieren kwijt geraakt, waar een hoop persoonlijke gegevens op staan).

Dan moesten we ook de auto inschrijven, de autoverzekering aanpassen en hier in Virginia moet je auto ook nog door de keuring. Met Nathan erbij, is het niet simpel om zomaar snel naar een garage te rijden en dan daar te wachten. Onze vorige garage in Los Angeles was dichtbij een zeer gezellige coffee shop, wat het wachten een stuk aangenamer maakte. Hier zijn we uiteindelijk naar een garage gereden die iets verder ligt, want daar kon ik tenminste een afspraak maken. Dus op een 30 min was alles in orde en nu hebben we een lelijke grote gele sticker op onze voorruit plakken.

De autoverzekering aanpassen was ook niet al te moeilijk. Je hebt hier een heel pak minder verzekeringsagenten en dus kozen we er een die nog met onze vorige autoverzekering verbonden was. Uiteindelijk zijn we met een andere verzekering gegaan, omdat die een heel stuk goedkoper was voor dezelfde voorwaarden als onze oude.

Dan moesten we onze 'title' van de wagen ( bewijs dat wij de bezitters zijn) van Californie naar Virignia laten overschrijven ( dit is om ervoor te zorgen dat iedereen die een wagen invoert ook de juiste hoeveelheid tax betaald, in ons geval niks, omdat hij niet van bezitter verandert). Waarna de wagen ook geregistreerd kon worden en we nu alleen nog onze schroevendraaiers moeten vinden om de nieuwe nummerplaten op te hangen. Die van Californie houden we bij als herinnering. Ik moet zeggen de standaard nummerplaat van Virginia is niet echt mooi. Je hebt hier wel een waaier aan mogelijkheden om er een gepersonaliseerde op te zetten, maar dat kost dan weer extra. Je hoort het al, we hebben heel wat tijd doorgebracht met wachten, vooral bij de DMV.

Tandjes

2010-08-21T14:57:00.002-04:00

Jaja, ik hoor het iedereen al zeggen: Is dat niet een beetje vroeg. Ja dat is een beetje vroeg. We hadden het zelf eigenlijk niet door. Het waren onze vriendelijke buren die ons erop attent maakten. Al een paar weken loopt de zever constant uit Nathan zn mond. Hele 'onesies' worden zo vol gezeverd. Dan had hij plotseling ook weer een paar slechtere nachten ( lees: 5-6u aan een stuk slapen in plaats van 7 tot 8 uur slaap). Ik weet als je die uren leest mogen we echt niet klagen op 2 maanden en een beetje.

De buren wisten ons te vertellen, hij is tandjes aan het krijgen. Nadat ze dit zo een hele week bleven herhalen en Nathan iets lastiger was, ben ik maar eens in die mond gaan kijken. En waarempel, je kan zowel onderaan als bovenaan onder het tandvlees 2 witte vlekken zien zitten. Het zal waarschijnlijk nog een hele tijd duren voordat ze uitkomen, maar ondertussen is hij een beetje hangerig. Maar als we al de baby experts rondom ons mogen geloven is hij een zeer makkelijke baby. Je kan hem overal mee naar toe nemen, ofwel slaapt hij er doorheen, ofwel neem hij rustig al de nieuwe dingen in zich op.

De laatste dagen wil hij overdag niet meer goed doorslapen. Ik vermoed dat dit het gevolg is van een chaotische donderdag. De verhuizers zijn toen langs geweest en gelukkig is de buurvrouw komen helpen, want ik kon hem niet mijn volle aandacht geven. Dus is hij toen de hele namiddag tot redelijk laat 's avonds wakker geweest met maar kleine dutjes.

Eerst week Williamsburg

2010-08-15T20:41:00.001-04:00

Vorige zaterdag zijn we na elke dag ongeveer 7u te rijden veilig in Williamsburg toegekomen. We 'house sitten' hier in een huis van twee collegas van Pieter die voor een jaar naar Europa zijn. Op onze meubels zal het nog een weekje wachten zijn, maar het huis is volledig bemeubeld. Na een laatste keer uit eten, vallen we allemaal moe maar voldaan in bed.

De zondag zijn we snel gaan winkelen: Eerst in Target nog snel een paar nuttig spullen en dan de lokale supermarkt verkennen. Ze hebben hier in Williamsburg geen Vons/Safeway/Pavilions, dus moeten we alles opnieuw ontdekken in Martin's. Aan de kassa voelen we ons voor het eerst zeer ongemakkelijk, ze hebben niet alleen mensen die inpakken, maar die mensen rijden ook alles naar je wagen. In Californie is dat een optie en dan tip je die mensen normaal. Hier zit dat dus in de service in. Nadien zijn we nog even snel de campus van William&Mary (alle fotos in deze entry zijn trouwens van de campus tijdens een van Pieter zn lunch break wandelingen) en 'downtown' Williamsburg gaan verkennen. Het was een zeer warme dag voor ons (meer dan 30 graden zowat de hele week), dus zijn we snel terug naar ons huis gegaan.

Dit weekend, zijn we eerst op Zaterdag ochtend naar de markt geweest. Daar heb ik snel groenten gekocht voor deze week en dan ook een filet verse vis. In Los Angeles was ik zwaar teleurgesteld van de kwaliteit van de vis, die niet lokaal was omwillen van de verontreinigde oceaan. Ik heb altijd geassocieerd dat bij de zee wonen betekent een hoop viswinkels. Hier in Amerika is dat blijkbaar niet zo. Hopelijk is het hier in Williamsburg iets makkelijker van een goede visboer te vinden. Later op de dag zijn we hier wat door de buurten gaan rijden, naar de huizen kijken. Uiteindelijk zijn we uitgekomen bij James Town Settlement. Hier kun je vanalles leren over hoe het leven was van de eerste colonisten.

Colorado

2010-08-12T15:45:00.000-04:00

Laatste post over onze trip doorheen het land. We hebben 1 dag in de buurt van Gunnison door gebracht. We sliepen er in de buurt in een hut met alle comfort behalve internet. Mijn thesis begeleider Rick heeft in de buurt een groot stuk land waar hij een 'trailer' op heeft staan. Hij komt er al jaren met vakantie en ging ons een stukje rondrijden.

Eerst zijn we naar Crested Butte gereden. Dit was jaren geleden een lief klein dorpje, totdat Aspen te klein werd voor alle beroemheden en een hoop onderhen Creste Butte ontdekten. Nu is dit liefelijke dorpje helemaal opgemaakt en heb je enorme villa wijken op de bergen errond liggen. Van Creste Butte loopt een niet geasfalteerde weg helemaal naar Marble door de meest prachtige vallei over de Schofield pass. We waren bijna tegen het einde van de weg, toen de brug over een beekje niet toegankelijk was. We konden door het beekje zelf doorsteken, maar het leek ons net iets te diep voor de 4x4 waarin we zaten. Dus moesten we omdraaien en terug naar Crested Butte.

Na een lekkere asiatische lunch en dan een gezellig koffie, besloten we om de Kebler pass te proberen. Deze rit was een stuk eenvoudiger maar daarom niet minder fantastisch. Elke valei is compleet anders in Colorado. Het was echt genieten ookal speelde het weer niet mee en regende het regelmatig. Op de terugweg zijn we dan nog langs een wijnproeverij gestopt. De zon kwam er net door en we hadden een prachtig zicht op de vallei. Uiteindelijk kwamen we net voor het sluitingsuur in Gunnison toe, zodat we bij de lokale chinees nog konden eten.

Mesa Verde

2010-08-09T10:07:00.000-04:00

We zijn ondertussen al veilig in Williamsburg, maar hier volgt eerst nog een verslag van het hoogte punt van onze roadtrip. Sinds we vorig jaar te weten zijn gekomen dat je in deze regio van de VS allerlei woonplaatsen van oude beschavingen kan gaan bezoeken, wisten we dat we deze regio dit jaar wouden bezoeken. Door het feit dat we naar de andere kust moeten verhuizen niet zo uigebreid als we zouden willen, maar het belangrijkste park wouden we zeker doen: Mesa Verde National Park. 's ochtends heel vroeg zijn we vanuit Cortez naar het park gereden. In het park zelf kan je een aantal woonplaatsen bezoeken zonder ticket, maar een van de meer impressionante moet je een ticket voor hebben. Die kan je alleen de dag zelf in het park krijgen. Sinds we nog een lange rit voor de boeg hadden die namiddag, wouden we zeker op tijd zijn voor nog 's ochtends een ervan te bezoeken. We konden nog tickets voor 10.30 krijgen om Cliff Palace te bezoeken, wat perfect uitkwam.

Dit gaf ons de tijd om Spruce Tree house eerst te bezoeken en de Moby wrap op Pieter te testen. Nathan vond de wrap bij Pieter net zo fijn als bij mij en dus konden we met een gerust hart beide de ladders van Cliff Palace trotseren. Via een stijl gebetoneerd pad bereik je de kleine nederzetting. Je voelt hoe het afkoelt als je dieper in de canyon afdaalt. Het is een vrij idilisch plekje, vlak bij een waterstroom, veel groen en bomen, beschut door de canyon muren. Begrijpelijk dat mensen hier zijn komen wonen. Na Nathan nog wat eten te hebben gegeven, zodat hij zeker rustig zou zijn, zijn we met een gids en een groep mensen Cliff Palace gaan verkennen. Hier moet je via zeer stijle trappen afdalen en dan uiteindelijk via ladders terug omhoog. Nathan heeft zich zoals gewoonlijk in gezelschap voorbeeldig gedragen.

Spijtig genoeg moesten we toen Mesa Verde vaarwel zeggen en verder Noordwaarts rijden, richting Gunnison Colorado. We zijn via Durango over de 1 million dollar highway via Silverton naar Montrose gereden. Dit is een van de mooiste stukjes Colorado: Prachtig jong gebergte. Het regende een beetje en dus zijn we niet gestopt voor fotos.

Dit is trouwens de enige keer tijdens deze Road Trip dat we op een zeer toeristische plek waren. Voor het eerst kregen we ook negative reacties dat we Nathan op zo een jonge leeftijd meenamen om een park te bezoeken. Een stel Fransen konden het niet nalaten van in het frans iets te zeggen over hoe onverantwoord dit was (ik was te verbaasd om iets terug te snauwen in het frans). Dan waren er ook nog een paar duitse kinderen, die gelukkig door hun moeder terecht gewezen werden dat als het kind er geen problemen mee had, zij er ook geen problemen mee moesten hebben.

Op weg naar Colorado

2010-08-05T22:41:00.000-04:00

Op de tweede dag van onze reis naar Williamsburg konden we eerst eens zien hoe mooi de omgeving rond Sedona is. Ik zou iedereen aanraden die de Grand Canyon bezoekt van toch zeker een dag uit te trekken om de parken in en rond Sedona te bezoeken. Prachtige rode rotsen met mooie donker groene bomen. Gewoon rond rijden is genieten. Met Nathan in de wagen en elke dag lange ritten voor de boeg zijn we dit keer niet gestopt voor fotos te nemen. We profiteren ervan om zo ver mogelijk te geraken terwijl hij slaapt.

Onze eerste korte stop is Petrified Forest National Park. Spijtig genoeg zien we alleen de Noord kant van het park, maar voor er helemaal door te rijden hebben we te weinig tijd. We zien dus alleen hier en daar een stukje petrified hout liggen. Meer naar het zuiden zou je een heel bos hebben staan. Het zal voor een andere keer zijn.

Dan rijden we vooral verder door indianen gebied naar Canyon de Chelly National Monument. Hier rijden wel langs de North Rim naar 2 uitkijk punten. In deze regio van Amerika vind je een hoop oude nederzettingen terug. Ook hier maar een zeer kort bezoek, want we moesten nog tot in Cortez Colorado geraken. Dit wil zeggen dat we ook nog eens een uur gingen verliezen, zodat we ons nog hebben moeten haasten om te eten en dan uitgeput in bed te vallen.

Van Belgie tot in Kazakhstan

2010-07-31T08:57:00.000-04:00

We zijn eraan begonnen, onze rit van de pacifische oceaan naar de atlantisch (even ver als van Belgie naar Kazakhstan rijden). Na de sleutels te hebben afgegeven en nog eens tegen de lokale manager van het appartement complex gevloekt te hebben ( wel niet echt gevloekt, maar toch wel duidelijk gemaakt te hebben dat ze er het laatste jaar een zootje van maken en we vinden het niet erg dat we weggaan). Dan nog snel een inenting gaan halen tegen kinkhoest voor Pieter en mij ( ze vermoeden de start van een epidemie en voor 6 maanden is Nathan nog niet volledig beschermd), dan kabel modem terug doen en we konden eraan vertrekken.

Onderweg was de snelweg ergens afgesloten omwille van een ongeluk met een truck die zn lading verloren was. Voor de rest is de rit voorspoedig verlopen. Nathan heeft zich heel netjes gedragen tot we in Phoenix waren.

Het liefst was ik in Sedona geweest om de zonsondergang te zien en wat fotos te nemen. Ik had al een aantal weken door dat dit niet ging lukken, daarvoor was het te ver rijden. Als troostprijs kregen we onderweg een super mooie zonsondergang te zien. We hebben werkelijk alle kleuren gezien. Tegen het einde van de zonsondergang kwamen we een stop plek tegen en daar heb ik snel wat fotos genomen. Spijtig genoeg moest het zo snel da k niet de instellingen van mijn camera heb kunnen nakijken. Dus is er veel ruis op de fotos.

Leeg

2010-07-28T18:04:00.000-04:00

Leeg, het is hier leeg. 3 mannen hebben hier 6 uur voltijds zitten inpakken. Ik ben blij dat we het dit keer niet zelf hebben moeten doen. Deze mannen doen elke dag niks anders en dan duurt het nog 18 manuren. Moesten we het zelf gedaan hebben, dan zou het nog veel langer geduurt hebben en dus zeker niet op een weekend te doen, laat staan met een baby in huis.

Nu kamperen we nog 2 nachten in ons apartement voordat we vrijdag aan onze trektocht beginnen als Siggraph gedaan is. Nathan mag lekker in zn reisbedje slapen, wat een luxe vergeleken is met de luchtmatras voor Pieter en mij. Er moet hier nu nog gestofzuigd worden, want zo 3 mannen die binnen en buiten lopen en dan verhuizen zelf creeert toch veel vuil. Dan nog de laatste spullen regelen morgen terwijl Pieter van de laatste dag siggraph geniet. Dan alles in de auto pakken en vertrekken. Het voelt surreeel aan. Zelfs nu het hier helemaal leeg is, is het besef dat we nu Californie verlaten er nog niet. Ik vermoed dat ik het mij pas ga realiseren als we al een tijdje in Williamsburg wonen.

Prachtige aanbieding

2010-07-23T17:43:00.000-04:00

Gisteren kreeg Pieter een mail van de garage weer we onze wagen gekocht hadden. Volgens hun systeem waren we geselecteerd voor een speciale deal (omdat we zulke goede klanten waren):
We kunnen onze Honda Civic die bijna 4 jaar oud is inruilen tegen een nieuw 2010 model, we moeten hiervoor geen 'down payment' (vaak een fractie van de waarde van de wagen als voorshot geven) doen en we blijven gewoon verder dezelfde maandelijkse bedragen doen als voor onze 4 jaar oude wagen. Ik vermoed dat de adder onder het gras is, dat je langer moet betalen.

Om eerlijk te zijn, zouden Pieter en ik moesten we niet verhuizen deze aanbieding serieus nemen. Met de laatste 4 jaar op en neer te rijden naar San Diego, heeft deze wagen toch een hoop kilometers afgelegd ( ik zit denk ik aan bijna 60.000 mijl). We zijn ook bereid van onze maandelijkse betalingen verder te zetten, zelfs voor de volgende 30 jaar als het moet. We zullen er nooit een probleem mee hebben van 30 jaar lang elke maand 0 dollar te betalen voor een nieuwe wagen :). Blijkbaar is het amerikaanse systeem van onze garage het niet gewoon van met een stomme europeaan om te gaan, die zijn auto volledig heeft afbetaald toen hij em kocht :).

Verhuis

2010-07-20T19:35:00.001-04:00

De laatste tijd is het hier nogal stil. We hebben het dan ook redelijk druk, wat vrij normaal is met een pasgeboren baby in huis. Moest dat alles zijn, met dan hier en daar nog een paar deadlines voor het werk ( want onderzoek houdt nu eenmaal geen rekening met zwangerschappen en zulks) en dan het gewone huishoudelijk werk, zou het allemaal goed meevallen. Maar naast de ingrijpende verandering van een kindje te krijgen, gaan we ook nog eens verhuizen. We laten Californie achter ons en verhuizen naar Williamsburg, Virginia.

We wonen hier nu al bijna 4 jaar en we gaan het hier enorm hard missen. We hadden graag in Zuid-Californie blijven wonen, maar dat is niet mogelijk doordat de staat blut is. Na 4 jaar door de week apart te wonen, wouden we graag weer echt constant samenwonen (en een gezinnetje stichten, wat dus blijkbaar gelukt is :) ). Ik wou niet meer elke week 100 mijl op en neer rijden, dus moest er minstens 1 persoon een nieuwe job vinden. Nu hier in Zuid-Californie heb je een grote concentratie aan universiteiten, maar de meeste zijn staatsinstellingen. Doordat het geld van Californie op is, is de eerste plaats waar ze snoeien natuurlijk het hoger onderwijs, wat wil zeggen geen nieuwe openingen.

Het is uiteindelijk Williamsburg in Virginia geworden zo een 2 uur ten zuiden van Washington D.C. Hier hebben de Engelse zich voor het eerst gesettled toen ze naar Amerika kwamen. Er is dus veel geschiedenis. Ook is het er veel groener dan Zuid-Californie. Nu het gaat er een stuk warmer en vochtiger zijn. Ook zullen we weer seizoenen hebben, met zelfs sneeuw in de winter. Pieter en ik zijn zeer nieuwsgierig en hopen dat we het daar net zo zeer naar onze zin gaan hebben als hier in Los Angeles. 4 jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik Los Angeles ging missen, maar het was hier prachtig. Al de nationale parken en bossen die we ontdekt hebben zullen we missen, net als onze favoriete restaurants en internationale voedsel winkels. We hopen hier nog terug te komen zodat we Nathan ook al de mooie stukjes kunnen laten zien die we ontdekt hebben. We gaan van onze laatste 2 weken Californie nog goed genieten.

Uitstapje

2010-07-15T13:50:00.000-04:00

Dit is de laatste week dat Pieter thuis is. Volgende week moet hij gewoon weer gaan werken en zal het weer Nathan en mama door de dag zijn. Dus hebben we ervan geprofiteerd en zijn we eergisteren eens naar San Diego gereden. Daar zijn we dan naar mama's werk geweest. Ik moest nog een aantal dingen met mensen bespreken en achter een aantal ander hun vodden zitten. Terwijl mama dan braaf werkte, speelde papa babysit in mijn mama's bureau. Hij heeft zich de hele dag fantastisch gedragen. Ik heb hem nog nooit zoveel weten slapen overdag. Hij is normaal een bundel energie, maar dat viel dit keer heel goed mee. Ook slaapt hij dus goed in de wagen, want op de 2 uur durende rit heeft hij niet een keer gehuild.

We zijn ook niet met lege handen terug gekomen. Een colega van mij verhuisd terug naar Europa en heeft zelf een zoon en een docther. We hebben dus een heel grote doos met baby kleertjes gekregen en dan ook nog een matje om op te spelen en dan het vliegtuigje van op de foto. Nathan heeft nu zoveel kleren dat ik mij afvraag of hij wel alles aan zal doen. Binnenkort gaan we eens zien of hij in een maat groter van pampers past en we vermoeden dat hij ondertussen meer als 4kg weegt. Ondanks het feit dat ik weet dat babies snel groeien, sta ik er toch zelf van te kijken.

Water

2010-07-05T14:45:00.001-04:00

Nog 2 dagen en Nathan is een maand oud. Het gaat nu echt wel snel. Hij is ook meer actief overdag. Regelmatig hebben we een actief uurtje. Dit kan dan opgevuld worden met in de bouncer zitten en naar de aapjes zwaaien, of op de buik liggen en het hoofdje omhoog houden (soms verbaast hij ons met al eens van zijn buik naar zijn rug te rollen) of een badje/doesj te nemen.

Blijkbaar hebben wij een waterratje. Vorige week heeft hij samen met zn papa een badje genomen. Na eerst wat initieel schreeuwen, omdat hij niet echt goed wist wat dat nu was dat nat zootje. Toen hij eenmaal besefte dat het water wel lekker warm was en niet ging bijten, vond hij het heel erg fijn. Hij lachte en maakte grappige geluidjes. Vandaag zijn we dan een stapje verder gegaan en mocht hij voor het eerst met papa onder de doesj. Dit keer heeft hij niet eens eerst lastig gedaan. Hij vond het direct plezant en strekte zich uit om toch maar zoveel mogelijk warm water op hem te krijgen. Hij vond het zelfs fijn dat er water over zijn hoofdje liep.

Nathan en mama

2010-06-26T16:16:00.000-04:00

Gisteren Nathan weer eens laten keuren bij de dokter. Soms vraag je je af of ze je daar express extra laten wachten. Ik had hem ne schone pamper gegeven thuis ( wel 2 keer, want natuurlijk hoorde ik hem eens goed kakken vlak voordat we gingen vertrekken). Ik had em eten gegeven, maar door de 2de kakpamper was em natuurlijk nog hyper actief. En dan zit je daar in zo een koude kamer nadat ze hem gewogen en gemeten hebben met een naakte baby. Uiteindelijk ging ik uit pure miserie hem maar weer eten geven daar in dat kamertje. Ik had het veel eerder moeten doen, want ik was nog nauwlijks begonnen of de dokter wandelt binnen ( hebben die een instinct voor zoiets?).

Nadien hebben we de grote toer van al de winkels gedaan, zodat ik het huis niet uit moet voor de volgende dagen. Dan hebben we Pieter vanochtend vroeg op de luchthaven af gezet en nu is het dus Nathan en mama alleen. Iedereen die goesting heeft een een grote berg strijk, stofzuigen of andere kuiswerken, opruimen, pampers verversen, de eerste voeding die Pieter normaal geeft over te nemen, laat maar weten :). Tot nu toe doet hij het heel goed. Met een beetje hulp van mama en de tut slaapt hij braaf, we hebben al speel uurtje gehad. Hopelijk blijft hij dit braaf verder doen voor de volgende 6 dagen en dan komt Pieter misschien terug in een huis zonder strijk ...

Dikke week thuis

2010-06-19T14:27:00.000-04:00

We zijn ondertussen iets meer dan een week thuis. Algemeen gezien valt het goed mee. Hij wordt gemiddeld 2 keer wakker per nacht en die verdelen we netjes onderling, zodat we beide toch nog een hoop slaap krijgen. Pieter de eerste shift, ik de tweede.

Overdag kan het soms lastig zijn. Hij kan dan echt door periodes gaan waar hij echt niet wil (alleen) slapen. Door de economische crisis en dan ook nog eens de veel te hoge huurprijzen in ons appartementen complex staan hier een hoop appartementen leeg. Ze hebben eindelijk door dat deze oud en versleten zijn voor de prijs die ze ervoor vragen en dus zijn ze de voorbije dagen hier overal houten vloeren aan het instaleren in de lege appartementen. Veel lawaai overdag, wat ervoor zorgt dat slapen zeker een probleem is. Ik kan dus momenteel persoonlijk een aantal mensen de nek omdraaien, want een wakkere baby is een lastige baby, want eigenlijk is hij moe en wilt hij slapen.

We proberen regelmatig een wandeling te doen. Of we gaan naar de winkels, want een mens moet ook eten en nieuwe pampers kopen en zo nog spullen die we in grotere hoeveelheden nodig hebben dan eerst gedacht (een hoop nieuwe onesies, want hij heeft de neiging van op de zijn te pissen :)).

Little Nathan

2010-06-11T11:58:00.000-04:00

De eerste dag

Na een eerste nacht thuis is het nu tijd om de kleine Nathan eens voor te stellen. Deze maandag geboren om 11.09 's avonds. Hij woog 3.215kg en was 48cm groot/klein. Hij liet al heel snel merken dat hij heel goede stembanden heeft. Hij houdt duidelijk van eten. Gelukkig is slapen zn 2de lievelings bezigheid. We vermoeden dat een andere favoriet snuiten trekken is.

Uitgeteld na mijn eerste eetbeurt thuis

Pieter en ik doen het goed, maar langzaam zal het tekort aan een lange slaapperiode zich wel merkbaar maken. Die 2-3u duurde dutjes doen deugd, maar zijn toch net te kort ... (vooral omdat ons bed zo comfortabel is).

Conferentie

2010-05-28T13:25:00.000-04:00

Met nog een dikke 2 weken te gaan, ben ik deze week op conferentie vertrokken naar San Diego. Ik ben uiteindelijk niet de hele conferentie gebleven als compromis. Daardoor kon ik mijn wekenlijks dokter's bezoek doen deze donderdag en toch 3 dagen op conferentie gaan en mijn eigen poster presenteren en een aantal presentaties zien die ik niet wou missen.

Het was wel grappig om er als hoog zwangere vrouw rond te lopen. De mensen aan de registratie, die normaal het administratief werk doen waren elke ochtend blij mij te zien, want dat wou zeggen dat ik niet plotseling aan het bevallen was. Voor de rest viel de meerderheid uit de lucht dat ik nog maar een 2-tal weken te gaan had. Ik moet zeggen, ik voel mij nog steeds goed. Ik kan nog alles doen, al is het soms iets langzamer, verkies ik zitten over staan en moet ik mijn lichaam in rare bochten wringen om bijvoorbeeld steun sokken aan te doen.

Het grootste probleem van een conferentie is hoe uitputtend dat kan zijn. Uiteindelijk krijg je een hoop informatie binnen in een zeer geconcentreerde vorm. Tijdens de ontbijt, koffie pauzes, lunches en avond eten, bar ben je constant aan het netwerken. Als je niet over je werk direct praat, dan probeer je mensen te leren kennen om in de toekomst mee samen te werken. Te beseffen dat ik tegenwoordig ten laatste om 10u in bed lig en je dat op conferentie niet kan doen, dan komt daar bovenop nog eens slaapgebrek. Oh en dan mag ik niet eens caffeine drinken, wat mij anders wel door een conferentie helpt ... Ik was uiteindelijk blij, woensdag avond weer in mijn eigen bedje te slapen en vond het helemaal niet erg dat ik een paar dagen conferentie gemist had.

Melk

2010-05-15T21:06:00.000-04:00

Melk, liters and liters melk drink ik tegenwoordig. Het startte allemaal een maand of 2 geleden. Ik kon geen fruitsap meer drinken en plotseling wou ik vooral melk drinken en at ik Pieter's joghurtjes. Nu dat ik weer voltijds thuis werk, kopen we de laatste 2 weken 2 gallon melk per week en behalve voor de zondagse pannenkoeken en Pieter zn cornflakes verdwijnen die allemaal in mijn maag. Zo een 2 maanden geleden kon ik zelfs midden in de nacht wakker worden en enorme goesting hebben in melk. Gelukkig ben ik te lui om 's nachts op te staan als het echt niet moet en heb ik er toen niet aan toegegeven.

Vandaag de laatste benodigheden gekocht (gelijk de eerste pampers en alles wa een mens zoal nodig kan hebben om een baby te verversen). Onze ziekenhuis rugzak staat ook klaar, op de leesboeken en ander vertier na. De 'base' van de autostoel is nu ook geinstalleerd. Nu, de baby kan best nog wat op zich laten wachten, ik moet nog een poster afmaken en een paper klaarmaken om te submitten en ik zou graag nog op conferentie naar San Diego gaan. Voor de rest doen we redelijk weinig, want we hebben het beide nogal druk. We willen zoveel mogelijk werk afhebben voordat de kleine komt.

Niet lang meer

2010-04-23T18:32:00.000-04:00

De knuffels zullen eruit moeten als de baby erin gaat

We zijn er klaar voor, of toch zover dat mogelijk is. Vorig weekend hebben we alle grote en belangrijke baby spullen gekocht. Er is een bedje om in te slapen, met extra beddengoed voor ongelukjes. Ik had eerst niet gedacht van er een te kopen, maar we vonden een zeer stevige en simpele 'changing table' voor een zachte prijs in IKEA (net als het bedje trouwens). Na een namiddag schroeven en hameren stond het dan allemaal recht. Nu een week later begint het langzaam te wennen, maar het voelt toch raar. Het maakt het allemaal wat 'echter'.

Dat groene pakje is het reisbed

De dag nadien dan maar Babies'rus getrotseerd. Het auto stoeltje hadden we al lang beslist, we gingen alleen testen of het wel in de auto paste. Gelukkig was er een behulpzame verkoper die ons dan maar in een keer getoont heeft hoe je dat nu werkelijk installeert, want daar hebben we nu eens geen kaas van gegeten. Een badje vinden was ook nog redelijk eenvoudig. Nadien begon het lastige werk. Nu hadden we een aantal keuze mogelijkheden, zelfs na 6 maanden nadenken en opzoeken was ik er nog niet uit. Dus alles 30 min bespreken en dan heeft uiteindelijk de winkel de keuze voor ons gemaakt. Geen koets voor de baby, maar een heel stevig reisbedje, dat zich enorm compact opvouwt en op 5 min op te zetten is en nadien nog als speelpark dienst kan doen. Dus ook geen 'fancy' travel systeem, maar gewoon een frame dat weer compact opvouwt. We zagen iemand dit gebruiken op de parking van de winkel en we waren direct verkocht hoe simpel dit was om dan het auto stoeltje te verplaatsen. We zullen nog wel zien of dit de juiste keuzes waren.

Dan volgende week, mijn laatste voltijdse week in San Diego. Ik haal vrijdag mijn kamer leeg en geef de sleutels af. De volgende weken zal ik dan van thuis uit werken met de uitzondering van 1 conferentie in San Diego. Alle experimenten op het werk liggen nu voor ongeveer een jaar stil, dus vanaf nu is het allemaal computer werk en dat kan ik zolang ik mijn laptop en goed internet heb van overal doen.

Bloemetjes

2010-04-12T19:18:00.000-04:00

Na de voorbije weken een hoop overuren geklopt te hebben, veel stress, was het dit weekend onze laatste kans om er nog eens op uit te trekken, voordat we echt langzaam alles in orde moeten brengen voor een baby. Ik had al een paar keer gekeken voor richting woestijn te gaan, maar alle hotels waren vol of duur, omwille van het goede bloemen seizoen dit jaar.

Uiteindelijk viel mijn oog op de Carrizo Plain National Monument. De grootste nog bestaande gras vallei in Californie. Door de vallei loopt een goed onderhouden dirt road en staan er overal koeien te grazen. We waren net iets te laat voor het echte hoogte punt voor het bloemen seizoen, maar toch waren er nog meer dan genoeg grote bloemen velden. De heuvels rondom de vallei waren ook in allerlei kleuren gehuld. Bovendien heeft Pieter eens met 2 voeten op 2 verschillende continentale platen gestaan. Door deze vallei loopt de San Andreas breuk. Via nog wat kleinere dirt roads was die redelijk eenvoudig te bereiken en kon Pieter op de ene plaat staan, terwijl ik van de andere plaat een foto van hem maakte. Nadien zijn we door prachtige gras heuvels met oude bomen op naar de 101 gereden waar ons Motel voor de nacht was.

De volgende dag begon met een beetje regen en reden we verder naar de kust. Hier zijn we nogal geweest vorig jaar, maar toen hadden we Montana de oro state park overgeslagen, juist ten Zuiden van Moro Bay. Een fout, want dit is een prachtig park. We hebben het gehouden op een zeer korte wandeling tussen de meest diverse soorten bloemen, maar met meer tijd en zonder die extra kilos op mijn buik, zou ik best een langere wandeling gemaakt hebben.

Onze laatste stop was in Santa Barbara, waar we even naar het kunst museum zijn geweest. Het is een klein museum, met zeer diverse kunst van zowel Noord-Amerika, Europa, Indie, China en Japan. Er hangen hier een aantal zeer beroemde kunstenaars, wat je toch niet zou verwachten in kleine stad zoals Santa Barbara. Uiteindelijk, dan maar terug naar Los Angeles.

De wereld beeft

2010-04-04T20:39:00.000-04:00

De wereld beeft en ik mis het weeral. Als het in lala-land beeft ben ik meestal in San Diego, beeft het in of dichtbij San Diego, ben ik in lala-land. We leven dus nog, voor zover ik kan zien zijn er een hoop nabevingen die langzaam richting lala-land kruipen maar wel een stuk minder zijn in intensiteit. Dus het zal wel allemaal meevallen hier.

Voor de rest was het vorig weekend rustig, omdat ik een zeer drukke week op het werk had. Lange dagen, weinig slaap en veel stress. Maar gezonde stress. Dit weekend merk ik dat een zwanger lichaam iets meer tijd nodig heeft om daarvan te recupereren. Dus behalve de was doen (zwanger zijn zorgt ervoor dat ik minder kleren heb en dus vaker moet wassen :(), voor eten zorgen en eens rond de blok wandelen, blijf ik in mijn luie zetel liggen. Ik ben gewoon moe. Deze week er dus iets minder hard tegen aan gaan. Vorig weekend hebben we een hoop baby kleren gekocht. Ik denk dat we nu op een paar dingen na ( gelijk mutsjes, pijamas of langere broeken) genoeg basis spullen hebben voor de eerste 3 maanden.

Volgend weekend geen baby spullen, maar nog eens een weekend erop uit met ons tweetjes. Ons laatste weekend met twee. Nadien zal het allemaal snel gaan. En zullen we onze weekends vooral bezig zijn met baby spullen te kopen, want het begint langzaam hoog tijd te worden. Ik kijk al uit naar de IKEA hot dog :), voor de rest wordt ik zot in baby winkels. Die winkels lopen altijd vol met vrouwen die er vaak ver van zwanger uitzien en denken dat er niemand anders op de wereld is behalve zij zelf. Misschien daarom dat we het zolang hebben uitgesteld. Ach het meeste kopen we online, maar sommige dingen, gelijk een auto stoeltje, moeten eens zien of da wel in onze wagen past. Die winkels zijn in mijn ogen stressvoller dan de voorbije week op het werk.

Lente weer in Malibu Creek State Park

2010-03-15T19:18:00.000-04:00

Dit weekend weer prachtig weer, dus konden we niet blijven binnen zitten. We willen er nog even van profiteren dat ik nu nog makkelijk kan rondwandelen, je weet nooit wat het over een maand gaat zijn en ik vermoed dat Pieter over 2 maanden liever dichter bij de bewoonde wereld wilt blijven ... Over 3 maanden is het dan zo ver en we hebben nog niet echt een idee hoe makkelijk het zal zijn om een pasgeboren mee te nemen op wandeltochten (en hoeveel spullen een mens dan moet meeslepen ...). Op het werk worden het nog een drukke 2 maanden, dus ideaal voor de Santa Monica mountains weer wat verder te verkennen.

Dit keer zijn we zondag middag Malibu Creek State Park gaan verkennen. Voor ons een vrij toeristische aangelegenheid. Een zeer brede dirt road brengt je van de parking naar het visitor center. Eerst zijn we een natuurlijke rock pool gaan bekijken, waar een paar waaghalzen het koude water trotseerden (en natuurlijk elke mogelijkheid tot een mooie foto verpesten). Dan uiteindelijk na een stevige klim ( sinds ik een paar kilos extra weeg, wordt alles al snel een stevige klim), komen we uit bij een meertje (artificieel). Hier nog wat naar de ganzen gekeken en het prachtige landschap. Toen was het al weer tijd om terug te gaan.

Onze wandelingen zijn tegenwoordig een stuk korter, omdat ik niet meer zo snel kan wandelen als voordien, maar ik ben blij dat ik nog zo mobiel ben. Ik probeer toch regelmatig (4 keer per week) minstens 30 minuten te wandelen. Hopelijk kan ik dit nog 3 maanden volhouden, want van een hele dag stil zitten, krijg ik tegenwoordig rugpijn. In feite, het is weer eens tijd om een rondje te wandelen.

Wandelen

2010-03-08T10:23:00.000-05:00

Ondanks het feit dat het hier elke week wel een keertje regent deze winter, is het temperatuur gewijs weer langzaam lente. Het is eigenlijk door al die regen niet echt lang koud geweest. Ik heb mijn sjaal dit jaar niet echt veel nodig gehad. Tijd dus nu het weer perfecte wandel temperaturen zijn van er nog eens op uit te trekken. Vanaf nu alleen nog maar kortere wandelingen, omdat ik nogal heel traag wandel tegenwoordig.

We zijn dus Solstice Canyon in de Santa Monica mountains gaan ontdekken. Overal is het nu groen, er lag zelfs een klein beetje modder op het pad en er waren een hele hoop bloemen. De bedoeling was om langs een heuvel rug naar een waterval te wandelen en dan door de canyon weer terug. Door een verkeerde afslag van mij zijn we al iets eerder in de canyon terecht gekomen, waar het duidelijk iets drukker was dan op het verlaten heuvelrug pad. Onderweg zijn we langs verschillende huizen gekomen die door verschillende branden ( de laatste 2007) vernield zijn. Door het brand gevaar hadden de oorspronkelijke bewoners stenen constructies neergezet, die de branden elke keer goed overleefde. Natuurlijk eenmaal de oorspronkelijke bewoners weg, een paar jaar geen brand en de nieuwe bewoner zet er houten constructies aanvast. Uiteindelijk kwamen we bij Tropical Gardens uit. Hier stond een ranch, die tot 1982 alle branden heeft overleeft, dankzij een ingenieus brandblus systeem met de hulp van de beek die er lang liep. Weeral na de dood van de oorspronkelijke bezitter, is dat systeem niet onderhouden geweest en is dus alles afgebrand, op stenen en wat metalen constructies na. Het pad eindigde bij een mooie waterval, waar nu ook dankzij al de regen meer als genoeg water stroomde.

Baby shower & Olympische spelen

2010-02-14T23:15:00.000-05:00

Ik ben niet van plan deze blog in een baby blog te veranderen, maar met de datum die langzaam dichterbij komt, gebeurd het wel regelmatiger dat het weekend in teken van de baby staat. Hopelijk was dit voor even het laatste baby weekend en gaan we weer een paar normale weekends tegemoet.

Vrijdagavond, heeft mijn thesis begeleider een baby shower voor mij georganiseerd in San Diego. Tegen elke gewoonte in, heb ik mannen uitgenodigd (en hun vrouwen/vriendinnen). Pieter is vanuit Los Angeles afgekomen. Ook waren er geen ballonen aanwezig, geen spelletjes, geen pastel kleuren. Gewoon een hoop mensen, een gezellig pot-luck achtig etentje, met een hoop drank voor de niet zwangere mensen. Op het einde dan het enige dat zou verraden dat het een baby shower was, de cadeautjes uitpakken. We hebben een hoop nuttige spullen gekregen die ook nog enorm mooi waren. Zo mogen mensen nog wel vaker feestjes organiseren :).

Op zaterdag zijn we dan op terugweg naar Los Angeles langs het Outlet in Carlsbad. Met mijn buik die uitzet en nog een paar andere onderdelen, moet ik soms wel nieuwe kleren kopen. Als ik gewoon hier met hele dagen thuis zou zitten, zo ik desnoods wel pieter's t-shirts aandoen en een paar sport broeken kopen. Zo wil ik niet op het werk verschijnen en dus heb ik geinvesteerd in een paar nette broeken en paar leuke topjes en zelfs een bloesje. Verder op de weg terug naar huis, stonden we een beetje in de file, omdat er blijkbaar een hoop mensen op lang weekend vertrokken. Dus rond 1.30, zo ongeveer halverwege, kreeg ik voor het eerst deze zwangerschap net een gat in mijn maag. Er zat niks anders op dan ergens te stoppen en wat te eten, in plaats van tot thuis te wachten. Met dan ook nog al het gewone winkelen voor weer eten in huis te hebben, langs de post te gaan voor een pakje uit belgie af te halen (dank je, schone mama, het is een prachtig dekentje en zal hopelijk veel gebruikt worden).

Vandaag is dus de eerste dag dat ik Olympische spelen kan kijken. Het is denk ik van Barcelona geleden dat ik niet meer de openingsceremonie gezien heb. Nu na een namiddag en avond achter de tv, mis ik zoals 2 jaar geleden, de Europese zenders. Vooral de duitse zenders zijn enorm goed met hun sport uitzendingen. Ik heb er persoonlijk een hekel aan, wetende dat we hier in dezelfde tijdszone zitten als Vancouver, dat ik voor de meeste wedstrijden de uitslag al ken, voordat ze uitgezonden worden. En dan ook nog de reclames alle 5 minuten en het gebrek aan kennis van de meeste commentatoren voor een hele hoop van de sporten (ja ik mis de Duitse experts, mensen die zelf jarenlang die sport beoefend hebben naast mensen die jarenlang elke winter elk weekend commentaar leveren bij wedstrijden).

Nieuw oud hobby

2010-02-07T22:05:00.000-05:00

Toen ik klein was, heb ik bij mijn grootmoeder leren breien. Zo heb ik een aantal spullen voor mijn poppen gebreeën, een sjaal en waarschijnlijk nog een paar dingen die ik mij nu niet herinner. Daarnaast heb ik ook leren haken. Ik denk ook in de eerste plaats bij mijn grootmoeder, ofschoon haken niet echt haar ding was en voor de rest ook thuis bij mijn mama. En dan heb ik zelfs mijn eigen speelgoed naaimachiene gehad, waar ik ook weer met de restjes stof van mijn mama en haar hulp een aantal kleren voor de poppen heb gemaakt. Haken was waarschijnlijk dat gene wat ik het minste deed.

Toen ik deze week van een vriendin zelf gebreeë schoentjes kreeg voor onze baby die in Juni geboren moet worden, vond ik dit een super idee. Nu ofschoon ik vroeger goed kon breien, zou ik nu toch moeten nadenken hoe da zat, met rechtse en averechtse steken ( zo noemden wij ze thuis, geen idee of dit ook correct benamingen zijn en laat staan wat dit in het engels zou worden ). Dus dacht ik bij mijzelf, misschien moet ik weer eens beginnen haken. Babies zijn lekker klein, dus je kan snel een paar dingen maken en je ziet vrij snel het eind resultaat. Dus zijn we naar Michaels gereden, waar we dan snel een aantal haaknaalden en 2 kleuren wol hebben gekocht. Ik heb nu al het eerste mutsje af en een schoentje. Volgend weekend nog een schoentje en dan zal ik eens beginnen uitkijken naar andere patronen. Of misschien zelfs een compleet vestje, maar dan kan het zijn dat we meer wol moeten kopen en misschien wil ik dat wel liever in een andere kleur. Of uiteindelijk een dekentje ... Allesinds zal deze baby geen koud hebben in het warme lala-land en dan nog met al die mutsjes die ik nog moet maken.

Sneeuw pret

2010-01-24T20:49:00.000-05:00

Het prachtige weer (sarcastisch) van de voorbije week heeft ervoor gezorgd dat er in de bergen rondom Los Angeles een hoop sneeuw gevallen is. Iets wat een hoop mensen niet beseffen, omdat ze de bergen nooit kunnen zien, omwille van de luchtvervuiling, vochtigheid, stof, etc ... is dat Los Angeles eigenlijk compleet omgeven is door bergen. De ene keten al wat hoger dan de andere.

Nudat Siggraph voorbij is, was dit het ideale moment om nog eens een uitstapje te doen. Eigenlijk waren de plannen een lang weekend Sequoia, maar doordat ik het boeken van het hotel bleef uitstellen, was ik uiteindelijk te laat. We waren op zoek naar een stukje bergen, waar we niet te veel last gingen hebben van de grote massas. Na een beetje zoeken, viel mijn oog op de omgeving van Frazier Park. Ik had al door de week gezien, dat sneeuw geen probleem zou zijn. Vrijdag zijn we dan nog snel tot helemaal in Camarillo gereden, naar het outlet center daar om voor Pieter een winterjas te vinden en voor mij een nieuw paar wandelschoenen die waterdicht zijn ( blijkbaar niet eenvoudig om vrouwenmodelen te vinden die waterdicht zijn).

Zaterdag om 9u vertrokken en dan gewoon de 405 en dan de 5 volgen, tot ongeveer het hoogste punt tussen Los Angeles en San Francisco. Op amper anderhalf uur rijden, waren we toegekomen. Nu, het Mount Pinos ski resort konden we niet bereiken. Blijkbaar waren de parkings nog niet schoon gemaakt en mochten alleen residents verder door rijden. Gelukkig was er daar waar we moesten afdraaien een winkel die sneeuwschoenen en ander winters materiaal verhuurde en konden we dan iets verder parkeren bij een ranger station. Er was daar geen plaats voor meer dan 10-20 autos en dus bleef het daar enorm rustig. Na een beetje wennen, zijn we dan een ander sneeuwschoenen spoor gevolgd, weg van de fire road, waar iedereen probeerde een glijbaan te maken in de minstens een halve meter diepe sneeuw. We hebben van de stilte en de sneeuw genoten, want toen we uiteindelijk terug waren bij de wagen en weer terug naar huis reden, stond er een heel lange file van mensen die om 3u in de namiddag nog snel even naar de sneeuw wouden komen. Als een gevolg stond er langs onze kant van de weg ook een file, omdat al die autos door de politie nu op verschillende plekken moesten terug draaien ( alle parkings waren vol) en zich dan langs onze kant van de weg in de berm parkeerden. Met zn allen staan ze dan op het midden van de straat te eten, hun truck vol te laden met verse sneeuw ( en nee dit is geen grap, en nee dit deed niet maar 1 enkeling, het ging zelfs zo ver dat mensen zonder truck, sneeuw op het dak van hun auto stappelden). Lekker op tijd voor het avondeten waren wij weer thuis, in de warmte.

Achteraf kon ik in de krant lezen, da het op de plaatsen waar je ook down hill kan skien en snowboarden zo druk was, dat mensen uren in de file stonden, om dan terug te moeten keren. Op zondag, waren er zelf mensen die om 5 uur 's ochtends waren vertrokken die nauwelijks tot boven in de bergen zijn geraakt.

Ghost train

2010-01-16T22:38:00.000-05:00

Nog een paar dagen en het leven zal hier hopelijk weer wat spannender worden en Pieter zal ook weer kunnen bijslapen. Ja het is weer zo ver, jaarlijkse Siggraph deadline.

Ondertussen horen we elke avond een trein. In de meer dan 3 jaar die we hier wonen, hebben we hier nog nooit treinen gehoord en de dichtsbijzijnde treinsporen die in gebruik zijn, gaan naar de luchthaven. Deze worden normaal alleen gebruikt voor een soort tram, die dichtbij de luchthaven een stop heeft en die uiteindelijk in El Segundo stopt. Voor zover ik kan zien, splits deze spoorlijn en gaat een deel ervan naar een Olie raffinaderij in El Segundo. We hebben daar nog nooit treinen gezien en tot voor kort hebben we hier nog nooit een trein gehoord. In vogelvlucht moet dit trein spoor toch op een 10km liggen. Zouden er nu meer treinen rijden? Staat de wind verkeerd?

Oud naar Nieuw

2009-12-30T20:48:00.000-05:00

Het is weer bijna zover. Morgen vieren we oud naar nieuw en dat wil ook zeggen dat de kerstvakantie bijna afgelopen is. Ik had niet gedacht dat het zo snel voorbij zou gaan. Lekker lui in de zetel te zitten met een leesboek en af en toe eens het internet af te schuimen laat de tijd soms wel snel gaan. Eigenlijk ligt er een hoop werk op mij te wachten, maar ik kan mijzelf er niet toe brengen naar de bureau te verhuizen en eraan te beginnen. Het zal wel niet weglopen.

Het is hier vaak leeg op de blog. Meestal omdat ik het te druk heb en dus geen tijd heb. Dit wilt ook zeggen: Geen tijd om leuke dingen te doen, waar k dan iets over kan schrijven. Hier is niet de plek om mensen lastig te vallen met allerlei werkspullen, of te vertellen hoe weinig tijd er is om het huishouden te doen als je beide voltijds werkt.

De voorbije maand hebben we voor de verandering ook wat frisser weer gehad en een hoop regen. Ook vandaag regent het. Het is precies alsof we in de wolken ziten. De hele dag een mieser regen, die toch wel stevige plassen achterlaat. Ideaal dus om alle benodigdheden voor de feest maaltijd morgen en de rest van het weekend te kopen. Weinig mensen die met dit weer naar de supermarkt trekken. Om iedereen te laten meegenieten van het eten morgen hier de menu:

- Sint Jakobsvruchten met gebakken appeltjes met een schuimend cider sausje

- Kreeften soep ( vandaag weer eens een levende kreeft gekookt)

- Vispannetje met puree ( frietjes voor Pieter)

- Tiramisu met aardbeien en witte chocolade

Ik hoop dat iedereen een gezellig avond heeft morgen, met lekker eten en goed gezelschap. Wij gaan het dit jaar eens op een romantisch dineetje houden.

Thanks giving

2009-11-26T20:03:00.000-05:00

Vandaag kunnen we in alle rust geniet van een compleet leeg Los Angeles. Je ziet bijna niemand buiten en de straten zijn leeg. Iedereen zit binnen bij familie of vrienden van de kalkoen te smullen. Volgens mij is Thanks Giving zo ongeveer de enige dag in het hele jaar dat sommige Amerikanen koken. De week ervoor zijn de supermarkten vol met mensen, waar je duidelijk aan kan zien da dit de enige tijd van het jaar is dat ze een voet in een supermarkt zetten. Hele lijstjes slepen ze mee. Rond kerst heb je dit ook een beetje, maar toch in mindere maten.

Wij genieten ervan dat we een lang weekend hebben. Het is van begin September geleden dat we nog eens echt een weekend konden uitblazen. Nu Pieter terug is uit Zweden, blijven we weer eens een tijdje thuis. Er zijn geen vakanties gepland, momenteel ook geen reizen voor het werk. Weer eens een paar normale weekendes.

Vorig weekend, toen Pieter nog in Zweden zat, heb ik op Zaterdag 2 collegas een snel sight seeing tour van lala-land gegeven. Eerst naar down town, waar ik mijn gewoonlijk wandeling een beetje heb ingekort om op tijd terug bij de parkeer meter te zijn. Uiteindelijk waren we 5 min te laat en ja hoor, onze eerste boete is een feit. Dan richting West-Hollywood, waar ze naar al de sterren konden kijken, het Hollywood sign konden fotograferen. Dan via Rodeo drive naar Santa Monica. Hier op de Pier snel de zon's ondergang meepikken en dan nog wat door de kerst verlichte straten wandelen. Toen het een beetje fris werd, zijn we dan weer huiswaarts gereden. Nog een snelle stop bij de locale Mexicaan voor avond eten en dan konden ze weer richting San Diego, terwijl ik nog rustig wat in mijn leesboek kon lezen.

Schaamte

2009-11-15T18:01:00.000-05:00

Momenteel vertoon ik weer klassiek uitstel gedrag. Ik heb wel een paar excuses, maar laten we eerlijk zijn, zoveel tijd kost het niet om nu en dan eens ff een update te schrijven (zeker als ik het vergelijk met de hoeveelheid tijd die ik zoal verspil op het internet al surfende naar niks en alles).

Het is dus al weer even geleden en voor een keer is het niet omdat er een gebrek aan inspiratie was. Ik had vooral veel last van Jetlags, beperkt of geen internet op hotel kamers, een hoop werk. Laten we maar bij het begin beginnen. Na een lang weekend Seattle en omgeving, kon ik na snel de was te doen alweer mijn koffers pakken. Dit keer ging ik voor 2 weken naar Oxford, UK, om daar in een ander labo mee te werken aan experimenten en dan zo uiteindelijk dingen te vergelijken met experimenten waarbij ik hier in San Diego betrokken ben. Ik heb er ook gebruik van gemaakt om mijn zus terug te zien, een beetje de omgeving rond Oxford te verkennen en dan nog vrienden terug te zien, die mij nog kennen van toen ik 7 jaar oud was. Het was een hele fijne trip, maar zo vermoeiend. Je klopt lange dagen en dat merk op het einde van die 2 weken dan ook.

Dan snel een weekje in San Diego, waar ik mij moest voorbereiden op een presentatie. Dit wil bij ons op het werk vooral zeggen, verschillende 'dry-runs', waarbij iedereen om ter meeste commentaar geeft om te tonen da ze er iets van kennen. Ik had geluk, de meeste commentaar was zeer nuttig. Maar dus ook hier weer veel werk om alles op tijd af te krijgen.

Dan een weekje Atlanta, op de jaarlijkse hoogmis van Plasma fysica in de VS. Dus ook nu weer, vroeg opstaan om toch nog snel te ontbijten voordat de eerste presentatie begint. Dan een hele dag op en neer lopen van presentaties naar posters, naar afspraken met collegas om nog wat ideeen uit te wisselen. 's Avonds wordt het natuurlijk ook snel laat en al dat op en neer gereis tussen tijdszones, zomer naar winter uur, het hielp allemaal niet. Dus de voorbije week, ben ik vooral vroeg in mijn bed gekropen. Gelukkig geen experimenten waarbij ik moet helpen deze weken, dus kon ik al eens wat later dan 7.30 op het werk verschijnen. Ondertussen is de wasberg (vooral strijkberg) er niet kleiner op geworden. Dus licht hier nu klaar om aangevallen te worden. Zoveel mogelijk weg werken, zodat Pieter met een hoop proper pullen richting Europa kan vertrekken deze week. Ik heb nu even genoeg van al da reizen, dus nu mag Pieter nog eens testen wat een Jetlag is. Gelukkig is het nadien snel Thanks Giving en ga k nog eens door mijn kookboeken snuisteren op zoek naar een nieuw gerecht om uit te proberen ( ondertussen probeer k Pieter te overtuigen da ik absoluut zo een vuurvast casserol nodig heb, eentje da zowel op het kookvuur mag als in de oven, of misschien ook nog een klei pot voor in de oven en nog een paar kookboeken).

Seattle en omgeving

2009-10-04T20:34:00.000-04:00

Toen Pieter een paar weken geleden de vraag kreeg of hij een talk wou geven op Microsoft hebben we niet lang nagedacht en ben ik ook meegegaan en zijn we een paar dagen extra gebleven, om ook nog wat van de omgeving te zien.

Terwijl Pieter druk aan het werk was, ben ik eerst Seattle gaan verkennen. Best wel een mooie stad. Ik heb er de beste Chowder ooit gegeten. Het weer viel ook nog eens mee, het begon pas te regenen toen ik de bus terug richting Redmond nam. Ik heb niet alles gezien wat k wou zien. Ik heb vooral rond gewandeld en geprobeerd de stad zo beter te leren kennen. Ik ben naar Pike place market geweest, in de openbare bib, ik heb de eerste starbucks gezien. Ik ben dan verder langs het water naar een park vol met moderne monumenten geweest. Uiteindelijk heb ik de mono rail terug naar het centrum genomen. Spijtig genoeg vloog de dag voorbij, anders had ik graag nog het arboratorium van de universiteit bezocht. Het zal voor een volgende keer zijn.

Met onze prachtige huurwagen (we konden kiezen uit een Pt cruiser of een Mustang) zijn we naar Mt. Rainier National Park geweest. Het was een regenachtige dag en op 4000 fr sneeuwde het. Gelukkig voor ons, bleef het nog niet echt liggen op de weg en konden we dus het park verder verkennen. We hebben een wandeling gemaakt door een stuk 'old grown forest' en dan verder naar Paradise, via prachtige vergezichten, omdat de zon net tussen de wolken door kwam. Hier hebben we dan weer wat rond gewandeld. Echt een prachtig park. Spijtig voor ons lag Mt. Rainier vooral in de wolken, maar op de vlucht terug konden we em goed bekijken en het is toch maar een impressionante berg.

Onze laatste dag, hebben we besloten om naar Anacortes te rijden, zo een kleine twee uur noorderlijk van Seattle. Hier zijn we dan op een boot gestapt om zo een hele dag te gaan whale/orca watchen. We wouden dit al lang doen en de kans om orcas te zien is daar bijna 90%, dus dat leek ons wel de moeite. Het was het einde van het seizoen en dus was de boot maar half vol, wat het wel fijn maakte om de orcas te zien. We hebben zeker 2-3 uur rond gedobberd op de boot met Orcas rond om ons. Zo een group van Orcas zwemt soms tot 10 mijl uit elkaar, dus zodra eentje weer wat verder getrokken was, was de volgende alweer zichtbaar. Dit was zeker de moeite.

Wandeling

2009-09-21T01:05:00.000-04:00

Dit jaar is het er eigenlijk veel te weinig van gekomen. Dus hebben we dit weekend nog eens tijd gemaakt om er eens op uit te trekken. Spijtig genoeg zullen we voor de komende jaren niet echt de kans krijgen om in Angeles National Forest te gaan wandelen, nu dat daar alles is afgebrand.

We zijn naar Santa Monica national recreational area gegaan. Doordat we een beetje in de file stonden, is het uiteindelijk niet de lange wandeling geworden. Er waren genoeg alternatieven. Het feit dat het ook nog eens enorm warm was hielp natuurlijk niet. Hopelijk kunnen we deze herfst nog een paar wandelingen maken, voordat we weer in de Siggraph deadline mode vallen. Volgend jaar zullen we weer iets actiever proberen tijd te maken voor wandelingen.

Labor weekend (met vertraging)

2009-09-15T00:22:00.000-04:00

Vorige week, hadden Pieter en ik nog eens een lang weekend en zijn we met Pieter's broer een klein beetje San Diego en omgeving gaan verkennen.

We zijn gaan zee kayaken (waarvan er geen foto's zijn), we hebben de USS midway bezocht, sea world en zijn dan richting Salton Sea gereden naar Joshua tree. We hebben dan op weg terug naar huis, in Chino Hills nog planes of fame bezocht (waar spijtig genoeg de batterij van mijn camera op was). We hebben een kleine wandeling langs down town gemaakt, naar de sterren in Hollywood gaan kijken. We zijn even langs de rare kwieten op Venice beach geweest, we hebben La Brea tar pits gedaan en een klein deel van het LACMA. Hier een aantal fotos, omda ik eigenlijk niet veel goesting heb om er veel over te schrijven.

Europese invloeden

2009-08-23T22:17:00.000-04:00

Druk, druk, druk. Je zou niet zeggen dat we zo gezegd op het werk in een rustigere periode zitten, of dat Pieter net de belangrijkste conferenties achter de rug heeft. Dus in het weekend is bloggen niet de eerste prioriteit. Meestal gewoon wat zitten lezen, of wat spullen in orde brengen. Dit weekend was dit mijn CV in orde brengen en dan eens een website in elkaar knutselen. Nu zorgen dat ik alles ook up to date houd.

Voor de rest heb ik in San Diego weer 3 nieuwe kotgenoten. Ik heb daar 2 jaar gezeten met dezelfde kotgenoten en nu op 6 maanden ben ik weer aan een compleet nieuwe lichting toe (eentje studeerde af, een andere ging trouwen en de laatste weet ik niet). Twee studentes komen van China. Eentje woont hier al heel haar leven, maar de andere is hier nog maar net. Dit is de eerste keer dat ze zelf moet koken enzo. Dus toen k mijn typische het-moet-snel-snel-en-ik-heb-maar-weinig-potten-pasta-met-groenten klaar maakte, kreeg ik de vraag of ik Italiaans aan het koken was. Stond ik daar even met mijn mond vol tanden, want in Belgie overleven de meeste studenten op: diepvries pizza, kebab, friet en als ze al wat meer kunnen, een bord pasta. Ik had er nog nooit bij nagedacht om dit ook werkelijk koken te noemen en dan wel italiaans. Het is in mijn ogen vooral gemakkelijk en goedkoop. Ik wou da ik tijd had om iets deftig italiaans te koken. Als ik ooit afstudeer en meer tijd heb (ik weet dit zal nooit het geval zijn), zal ik mijzelf eens een deftig italiaans kookboek cadeau doen, waar niet het zoveelste pasta recept in staat, maar eerder de typische gerechten die je ook in Italie kan vinden (te beginnen met konijn met thym en daarbij gestoofde paprikas).

Zomer

2009-08-09T19:27:00.000-04:00

Het is duidelijk zomer, niet dat het weer hier anders is dan de rest van het jaar, maar je merkt het vooral da we tegenwoordig nogal graag gewoon eens niks doen. Pieter heeft altijd 2 conferenties in de zomer (ok 1tje is soms technisch gezien nog in de lente), dan gaan we nog snel tussen die 2 conferenties op vakantie. En dan proberen we tegenwoordig begin september ook er nog een laatste keer op uit te trekken voordat we weer een jaar noeste arbeid beginnen. In mijn geval, loopt mijn schema ook steeds meer parallel met het lab en steeds minder met het academische jaar. En dat wil zeggen dat we in normale omstandigheden experimenten hebben tot eind juli en dan weer begin januari starten. Vorige week de laatste week experimenten gehad en ik zal het geweten hebben. Elke dag in de controle ruimte zitten, in dit geval kwam er veel wachten bij kijken omdat iets speciaals probeerden te doen en dat dus niet alle hardware constant beschikbaar was. Ondertussen kan je niet veel anders doen. Pieter heeft zn laatste zomer conferentie gehad en dus dit weekend proberen we beide wat bij te slapen en weer energie te tanken voor het laatste stukje zomer. Ik heb het gevoel da het hier elk jaar drukker wordt en dat er elk jaar meer werk te doen is, dus de weekends worden een stuk kalmer. Als een gevolg is het hier op de blog maar stilletjes ( nu laten we eerlijk zijn, zo een drukke bedoening was het hier nooit), want over het werk bloggen is maar saai en over lekker niks doen en in de zetel liggen ook.

Posters

2009-07-27T23:32:00.000-04:00

Eindelijk nog eens een blogje. Na onze roadtrip, hebben we geen grote dingen gepland tijdens de weekends. 2 weekends geleden hebben we vooral in de zetel zitten lezen en gingen we naar de oceaan wandelen. Natuurlijk had ik verkeerde schoenen aan en binnen de korste keren had k stevig blaren op mijn 2 kleine tenen en konden we dus vroegtijdig terugkeren. Dan nog hier en daar een projectje afwerken (ventilator kopen voor Pieter zn machientje).

Dit weekend heb ik beslist dat we nu eindelijk eens een paar van de fotos die ik voor kerst van mijn vader heb gekregen gingen ophangen. Dus wij eerst naar de ikea voor goedkope kaders op zaterdag en de verplichte hot dog als we daar zijn. Op zondag dan langs de kunst winkel, om een foam board cutter (matte cutter) te kopen. De mattes van de ikea waren niet het juiste formaat voor onze fotos en dus heeft Pieter na veel prutsen ze dus op de juiste maat gesneden. Dan alles ophangen in de bureau/logeer kamer. Het ziet er allemaal heel mooi uit. Nu moeten we alleen nog de grootste in de slaapkamer ophangen. Dit zal wel wat meer bloed, zweet en tranen kosten. Deze is 50cm op 150cm. Daarvoor kan je geen goedkoop kader vinden, dus we zullen het zelf moeten maken. Ik ben benieuwd wat dat gaat geven. Volgend weekend vertrekt Pieter dan richting New Orleans voor de jaarlijkse Siggraph hoogmis.

Utah day 6: Mostly Arizona actually

2009-07-12T23:38:00.000-04:00

Ondertussen zijn we na een lange rit al weer een paar uur thuis, maar gisteren werkte het internet niet zo goed met mijn laptop, dus hier het laatste deel van onze roadtrip. Het laatste deel voordat we in rechte lijn naar huis reden, was van Moab, UT naar Kanab, UT, maar dan vooral door Arizona.

Onze eerste stop was bij een grote collectie petroglyphs. In deze uithoek van Utah, Arizona, Colorado en New Mexico vind je heel veel tekenen terug van oude culturen van rond 1100 tot 1300. De petroglyphs zijn muurtekeningen die vooral een spirituele betekenis hebben. We hadden in Capitol Reef al een paar gezien, maar deze dichtbij Moab waren heel wat beter bewaard. Wel kwamen dezelfde symbolen regelmatig terug. Hopelijk lukt het ons ooit om door deze buurten een roadtrip te maken om meer te leren over deze oude culturen.

Nadien zijn we verder gereden via Monument Valley. In een zekere zin zeer impressionant, in een andere zin teleurstellend. Je stelt je er veel meer bij voor. Dit komt waarschijnlijk door de misrepresentatie in cowboy films. Dan verder op weg naar Kanab, waar we nog een kleine omweg maken naar Navajo National Monument. Dit zijn woningen die in een inkeping van een rotswand zijn gebouwd, zodat ze meer beschermd waren. Door een 25 jaar durende droogte is de toenmalige bevolking uiteindelijk verder getrokken. Onze laatste stop van de dag was normaal Upper Antelope Canyon geweest. De meest gefotografeerde slot canyon in de wereld (als ik het internet als bron mag geloven). Ik had al fotos gezien van de canyon en wou dolgraag er ook een paar nemen. Spijtig genoeg kan je er alleen in met een group en hebben ze vaste uren. We zouden nog bijna anderhalf uur moeten wachten om erin te gaan. Daarnaast, moest je 26 dollar per persoon betalen voor dan anderhalf uur de canyon in te gaan, waarbij je constant je beurt moet afwachten voor fotos te trekken (want deze canyon trekt vooral fotografen aan, goed of slecht, waarbij de meeste een stuk duurder materiaal hebben dan ik en dus automatisch denken da ze voorrang hebben). Allesinds, als je het vergelijkt met het feit da een dagje seaworld ook iets kost in de orde grootte van 26 dollar, dan voelt het echt aan alsof ze je willen afzetten. Het zal voor een andere keer zijn, hopelijk veranderen ze de regeling in de toekomst.

Utah day 5: Arches and Canyonlands

2009-07-10T23:42:00.000-04:00

Vandaag dan maar eerst een 4u durende rit van Vernal richting Moab. Nu voor we naar Moab zijn gegaan, hebben we eerst nog 2 parken bezocht die hier heel dicht in de buurt liggen en die heel verschillend zijn. Als eerste kwamen we Canyonlands tegen. Dit is een weinig bezocht park in vergelijking met een aantal veel populairdere parken hier in de buurt. Het is een enorm groot park en we hebben maar 1 deel bezocht. De uitzichten waren weer prachtig en divers. Spijtig genoeg zijn we nu in het warme deel van Utah toegekomen en ondanks het feit da het eerder wat bewolkt was, was het toch wel zeer warm. Dus hebben we ons beperkt met snel eens stoppen voor een paar fotos. Het meeste wat we zagen was moeilijk op een foto te vatten, we zullen thuis wel zien of de panoramas gelukt zijn.

Later zijn we dan net iets verder gereden om Arches National Park te gaan bezoeken. Het is duidelijk dat iedereen die in Moab passeert snel even dit park bezoekt en canyonlands overslaat. Veel mensen bezoeken dit park snel op het einde van de dag, na een lange rit. Moest het niet zo warm geweest zijn (meer dan 37C), dan zouden we meer gewandeld hebben. Ondertussen was de zon er ook uitgekomen en konden we de blauwe hemel als een mooi achtergrond gebruiken voor fotos. We hebben een hoop arches gezien, allemaal verschillend.

Vanavond hebben we dan lekker thais gegeten. Ik was het diner food, of ook wel brewery food een beetje beu. Morgen de laatste dag van onze road trip, voordat we zondag weer naar huis rijden. Het was veel te kort en er zijn zoveel dingen die we graag nog eens zouden bezoeken. Het zal voor een andere keer zijn.

Utah day 4: Flaming Gorge and dinosaurs

2009-07-09T23:04:00.000-04:00

Vandaag zijn we dan na een lange rit door Wyoming weer terug in Utah belandt. Onze route volgt momenteel de 191 (voor mensen die zo nieuwsgierig zijn). We hebben een klein beetje om gereden om vooral van Flaming Gorge National Recreation area te kunnen genieten. Dit gebied is geologisch enorm interestant. Door de vervorming van de aarde zijn hier een hoop verschillende geologische lagen zichtbaar, die een hoop informatie leveren voor hoe het leven hier op aarde was, voordat er mensen waren. Door een dam is er nu ook een mooi meer dat de canyons gevuld heeft.

Nadien zijn we door gereden naar Vernal. In Vernal is er een mooi museum over dinosaurusen. Hier konden we op ons gemak kijken naar een paar van de geologische vonsten van deze buurt. De avond wouden we afsluiten met een rustig etentje, maar spijtig genoeg heeft het restaurant daar een stokje voor gestoken. We hebben zeker 10 min gewachten voor ze onze bestelling kwamen nemen, dan nog eens 15 min op een glaasje water. Dan 30 min later brachten ze al het eten te samen, waarbij het duidelijk was da k mijn eten 15 min eerder had horen afroepen door de keuken en dus waren de frieten koud. Pieter zn vis was zwart. We hebben dus alles terug gestuurd, terwijl k van mijn sla at en Pieter van zn soep. Uiteindelijk nog eens 20 min later kwamen ze terug met ons eten. Na 1 hap in mijn hamburger, heb k em niet meer aangeraakt. Hij was compleet aangebrand aan de onder kant. Uiteindelijk zijn we zelf nog naar de toog moeten gaan om te betalen. Gelukkig hebben ze iets van de rekening gedaan, maar dit was veruit het slechste da k ooit gegeten heb in Amerika, qua eten en qua service. Het ergste was da ze maar excuses hadden voor al hun problemen. Ze proberenden mij nog een schuld gevoel aan te praten met mijn hamburger da het zwart zijn mijn schuld was.

Yellowstone day 2

2009-07-08T22:19:00.000-04:00

Vandaag onze tweede en laatste dag in Yellowstone. Vandaag gingen we vooral naar geizers kijken, met als einddoel Old Faithfull, zodat we toch zeker 1 uitbarsting zouden zien. Vandaag hadden we meer geluk, we hebben een van de meest performante geizer's (beehive) uitbarsting gezien. En nog geen half uur later konden we dan ook van Old Faithfull genieten. De Beehive barst soms 10 dagen niet uit, niet zo erg als sommige die 50 jaar wachten, maar dan moet je toch geluk hebben als je daar maar een uurtje ofzo bent.

De rest van de dag zijn we via Grand Tetons national park naar Jackson gereden. Hier zijn we op verschillende plaatsen gestopt om het prachtige landschap te proberen in een foto te vatten. Spijtig genoeg was er niet genoeg tijd om langs Jenny Lake te gaan en daar een paar wandelingen te doen. Het zal voor een andere keer zijn, want het is hier zeker mooi genoeg om nog eens terug te komen. In geen van beide parken hebben we geen lange wandelingen gedaan, gezien het feit dat er nogal veel grote wilde beeste zijn.

Yellowstone day 1

2009-07-07T22:30:00.000-04:00

Vandaag voor dag en dauw wakker (7u dus) en dan ons klaarmaken voor een dagje Yellowstone en zo waren we voor 8u al het park in (het park ligt hier op 3 blocks). Het is een lange dag geworden vol met mooie indrukken, want Yellowstone is groot en zeer gevarieerd.

Eerst richting Norris voor onze eerste geizers. Hier vind je een paar geizers die niet voorspelbaar zijn, maar als ze uitbarsten, dan kan je het 10 mijl verder nog horen. Het was niet voor toen wij daar waren, maar we hebben zo een mooi introductie gehad to geizers en andere vulcanische fenomenen. Gelukkig stonk het er niet zo hard als vorig jaar in Lassen Volcanic Park. Dan verder langs een uiteindelijk een zeer smalle canyon naar Mammoth hot springs. Daar had je terrassen die door warm vulkanisch water gevormd werden. De meeste stonden ondertussen droog, dus je had er niet altijd de mooie kleuren combinaties, maar het gaf je een goed idee hoe complex de structuur van het gesteente was.

Dan op weg naar de Yellowstone canyon en watervallen, hebben we een omweg gemaakt om nog wat wilde beesten te zien. We hebben het geluk gehad van een zwarte beer op afstand te zien en het aantal bisons die wel of niet de straat over staken. Het was dus wel fijn, maar door het hoge gras in de valleien is het moeilijk om andere dieren te zien. We zullen nog eens in de winter moeten terugkomen, wanneer wolven veel beter zichtbaar zijn door de witte sneeuw.

Bij de Yellowstone canyon hebben we een stukje gewandeld om al de watervallen te zien. Hier hebben ze precies geen water tekort. Het water stond ook verder in de rivier redelijk hoog en de beekjes zagen er eerder als kleine meertjes uit. Er ligt dan ook nog een beetje sneeuw op de bergen en er zal dus wel veel smelt water nog in het Yellowstone meer zijn, da nog allemaal weg moet via die smalle canyon. Uiteindelijk nog een paar keer in de file gestaan, toen we het park weer uitreden, want er stonden hier en daar nog herten te grazen en dan moest iedereen toch wel een foto nemen vanuit de wagen. Morgen nog een dag Yellowstone en Grand Teton. Geen idee of we internet hebben, het verslag volgt wel.

Utah day 3: Byway 12 and capitol reef

2009-07-06T20:24:00.000-04:00

Gisteren zijn we verder langs de scenisch byway 12 gereden. Dit was echt een heel prachtig stukje Utah. Zeer divers. Van landschappen waar de weg op een grote stenen ondergrond was aangelegd, door diepe rode canyons, bossen, kleine dorpjes, over een riggel, etc ... Voor iedereen die naar Bryce gaat, rijd nadien verder oostwaarts over de 12, richting Capitol Reef. Echt een heel mooi stukje Utah. Het is er ook lekker rustig, omda de meeste mensen snel even Bryce bezoeken en dan verder gaan naar Zion, of nadien naar een ander park.

Rond de middag zijn we dan Capitol Reef gaan bezoeken. Hier weer prachtige rode wanden, die langs de weg omhoog rijzen. De landschappen voelen vrij typisch aan voor wat iemand zich voorstelt bij het midwesten. Waarschijnlijk het gevolg van Cowboy films en road trip films. In Capitol Reef zijn we dan uiteindelijk via een onverharde weg door een Canyon gereden. Echt prachtig om de wanden langs beide kanten van de auto zo stijl omhoog te zien gaan. Nog impressionanter is om te weten dat deze canyon tot in de jaren 60, een belangrijke doorgangs route was van Zuid naar Noord Utah. In het visitor center konden we fotos zien van oude wagen zij aan zij in de rivierbedding in de canyon. Nu kan je er denk ik alleen nog maar met een 4x4 door.

We hebben een kleine wandeling in de canyon gemaakt naar een plek waar een hele hoop Settlers hun naam en datum in de rotsen hebben geschreven. De datums die wij zagen waren vooral van rond 1900.

Utah day 2: Bryce National Park

2009-07-04T22:08:00.000-04:00

Vandaag op tijd opgestaan (het helpt dat Pieter nog lichtjes met een jet-lag zit). Snel een broodje smeren voor het ontbijt en weg waren we. Het was maar 30 minutjes rijden naar Bryce en na nog 2 stops in Red Canyon, zijn we dan het park ingereden. We waren nog vroeg (naar Amerikaanse maatstaven) en dus gingen we met de wagen het park in. Dit wordt normaal sterk afgeraden en er rijden dan ook constant shuttle bussen rond, omdat parkeer plaats beperkt is.

Ik had ondertussen al door wat het weer patroon is voor deze regio en dus besloten we eerst een wandeling te maken en dan na onze lunch verder te gaan kijken en vooral gewoon te stoppen voor fotos te trekken. We zijn dan maar in Bryce canyon afgedaald, om al die mooie rotsformaties van dichterbij te zien (Queens Garden trail). Onderaan is er een connectie met de Navajo trail, die we dan weer omhoog genomen hebben. Het terug omhoog gaan viel goed mee. Het was stijl, maar daardoor kort en krachtig.

Nadien zijn we helemaal naar het uiteinde van het park gereden. Daar hebben we dan op ons gemak gelunched met onze botterhammetjes. Voordat de regen/onweersbui begon, zijn we nog de Bristle cone pine trail gaan verkennen. Dan weer terug naar de ingang van het park, waarbij we bij de gebruikelijke stopplaatsen snel even stopten voor een foto of 2. Gelukkig was de regen zeer plaatselijk en waren wij altijd op de juiste plaats op het juiste moment. Eenmaal het park uit, zijn we verder gereden over de 12. Echt wel een zeer mooie route, met zeer afwisselend rots landschap. Nu zitten we in Escalante, morgen via Capitol Reef naar Fish Lake, waar we hoogstwaarschijnlijk geen internet hebben.

Utah day 1

2009-07-03T22:10:00.000-04:00

De vakantie is uiteindelijk begonnen. Na vanochtend vroeg te zijn opgestaan, om zoveel mogelijk files te vermijden zijn we in een record tempo (voor ons toch) tot in Vegas geraakt. Waar we dan zo snel mogelijk door gereden zijn, verder richting Utah. Deze vakantie gaan we vooral Utah ontdekken, met een uitstap richting Yellow Stone.

Vandaag bestond vooral uit rijden, maar het landschap verandert en dus valt de hele rit best wel mee. We zijn de 15 blijven volgen tot in Cedar city, waar we dan de 14 hebben genomen naar Cedar Breaks national Monument. Een redelijk klein national monument, maar vooral geen toeristen, of nauwelijks. De hoeveelheid toeristen in de zomer in Zion National Park, de hitte en het feit da we het al eens in de Winter gezien hebben, heeft ons voor dit kleiner park doen kiezen. De uitzichten waren prachtig. Spijtig genoeg regende het af en toe eens, maar we hebben dus de paar buien door van de uitzichten kunnen genieten.

We zijn nu uiteindelijk bij onze eerste stopplaats geraakt, vlakbij Bryce. Morgen zullen we dus Bryce bezoeken en dan weer verder rijden over de 12. Een van de mooiste highways in the US, volgens ons boekje over Utah. Als er internet is, zullen we proberen af en toe een paar fotos te posten en misschien een kort verslagje.

Santa Monica

2009-06-26T01:00:00.000-04:00

Zosi, eindelijk nog eens even tijd. De vorige dagen waren nogal druk. Maandag avond ben ik op LAX stefan gaan afhalen. De 2 korte dagen da hij dan in LA was, waren goed gevuld. Eerst dinsdag shoppen en dan langs de kust terug rijden. Uiteindelijk nog bij een lokale mexicaan gaan eten. Op woensdag zijn we dan Santa Monica gaan onveilig maken. Eerst langs de farmer's market. Groter dan de lokale farmers market en voor zover ik gesprekken kon volgen, liep er bekend volk rond. Spijtig genoeg zou ik de meeste sterren nog niet eens herkennen, zelfs al moesten ze zich voorstellen. Het is er langs een kant vrij toeristisch en het is duidelijk gericht naar de rijkere klasse. Sommige spullen waren van dezelfde prijs klasse als de supermarkt. We hebben dan ook maar direct 3rd street gedaan (een van de weinige wandelstraten die ik ken hier in de VS).

Dan na lunch op een terrasje zijn we naar het strand gewandeld. Ik had online gevonden dat Santa Monica een nieuw community beach house had op het strand. Spijtig genoeg waren we te laat voor een rondleiding door het historische gedeelte. Maar aan het zwembad was nog plaats. Ik weet het klinkt decadent, de oceaan is 100m verwijderd, we moeten gewoon wat zand oversteken. Maar ik ben niet echt een fan van in de oceaan te zwemmen. Bovendien was het zwembad verwarmd. Het was een gezellig namiddag niks doen. En dan 's avonds nog richting Hollywood, waar ik Stefan op zn volgende bestemming heb afgezet na nog een gezellige Thaise maaltijd met een Thaise Elvis.

2 en een halve week

2009-06-14T16:37:00.000-04:00

Veel valt er niet te vertellen. Na de drukte en onze verlengde weekends hebben we het rustig gehouden. Veel proberen bij te slapen, en natuurlijk de typische huis houdelijke taken. En dit alles zorgt niet voor mooie fotos voor de blog of het zorgt niet echt voor een interessant verhaal. Het maakt niet uit waar je woont, het leven gelijk waar is zo 'normaal', sommigen zouden het ookwel 'saai' noemen als je het zelf maakt.

En ook dit weekend is maar normaal, behalve dan dat ik Pieter deze ochtend aan de luchthaven heb afgezet. Hij is nu weg voor 2 en een halve week. Eerst naar Belgie en dan nog een conferentie in Spanje. Dus ik blijf hier eenzaam en alleen achter. Ik profiteer er dan maar van om al de was te strijken een brood voor mijzelf te bakken en dan nog de lakens te wassen. Pieter had hier alles al gekuist. Gelukkig krijg ik volgende week nog bezoek uit Belgie, iets om de eenzaamheid te breken. Voor de rest zal ik dan maar hard werken en proberen er af en toe op uit te trekken om wa fotos te trekken.

Lang weekend

2009-05-26T15:28:00.000-04:00

Nog eens een update nu ik de fotos van het vorig weekend en dit weekend van de camera heb gehaald. Vorige weekend heb ik een paar dagen extra vrijaf genomen, zoda we nog eens een echt weekend konden hebben, zonder al het haasten van hier naar daar om het huishouden in orde te krijgen. Het was ook al heel lang geleden da we nog eens zijn gaan wandelen en het was al meer dan een jaar geleden da we nog in Angels National Forest waren. Dit keer een wandeling naar een waterval, niet te lang, maar een 6 mijl. Het was een mooie tocht, niet te lang, niet te kort met het typische up-down hier in Zuid-Californie. De dag nadien mocht ik dan ook van stijve spieren genieten.

Dit weekend, ging het weer naar Angels National Forest. Dit keer omda voor het eerst in bijna 5 jaar, de Angels Crest Highway (2), weer open was. Het heeft jaren geduurd, omdat ze nogal wat last hebben van landslides, rockslides enzo verder. Eindelijk was de straat terug open en zijn we die eens helemaal af gereden. We zijn uiteindelijk gestopt voor een wandeling naar een oude mijn. We kwamen een hoop mensen tegen onderweg die deze wandeling jaren geleden voor het laatst hadden gedaan, omdat de weg ernaar toe afgesloten was. We hadden zelf geen zaklamp bij en ik ben niet echt een durfal, dus zijn we niet de mijn in gegaan (gezien de hoeveelheid mensen met een zaklamp, waren we waarschijnlijk de enige die braaf buiten zijn gebleven). Nu is het even gedaan met de lange weekends, maar het goede nieuws is, dat de roadtrip voor deze zomer vast ligt. Nog 1 motel bellen en alles is geregeld (wat of waar het wordt, zie deze zomer op deze blog :)).

Kort maar krachtig

2009-05-17T23:44:00.000-04:00

Voor Pieter de tweede, voor mij de eerste. Dit keer bijna recht boven het epi center. Eerste schatting is een 5. Waarschijnlijk zal dit getal nog naar beneden gaan. Het duurde maar een 10 seconden. Dus kort maar krachtig. Alles is blijven hangen aan de muren en precies geen schade. Hopelijk komt er nu geen grotere, terwijl we slapen.

Panoramas

2009-05-12T18:54:00.000-04:00

Pieter en ik (maar vooral Pieter) trekken tegenwoordig wel eens een hoop fotos die we nadien dan aan elkaar zetten voor een panorama. We proberen dit alleen te doen, als we anders het landschap niet op 1 foto krijgen. We doen het dus niet gewoon om meer pixels op een foto te hebben.

Nadien amuseren we ons dan met Hugin, een programma dat zelf de controle punten kan vinden, waarmee je dan al je foto's aan elkaar kan stitchen. Je kan dan nog voor je de finale versie maakt al zien waar het in grote lijnen misloopt. Dit blend nadien ook mooi de kleuren en het heeft nog een hele hoop andere mogelijkheden (die ik nog lang niet allemaal ontdekt en getest heb).

Allesinds, heb ik vandaag mij nog eens bezig gehouden met een foto in elkaar te knutselen van ons lang weekend niet al te lang geleden. Ze is nog niet perfect, maar toch al een goed begin. De reden voor er een panorama foto van te maken was, dat we niet de brug en de oceaan beide op 1 foto kregen.

The same as usual

2009-05-10T23:19:00.000-04:00

Het leven kabbelt hier rustig verder. Vorig weekend lekker nog eens niks gedaan. Ik had namelijk een workshop waar ik naar toe moest in San Diego om een presentatie te geven. Daarnaast ook nog een paper dat ik moest afwerken, dus een weekend niks doen na al dat hectisch gedoe, was wel aangenaam. Dit weekend moet Pieter voor een deadline van volgende week werken, dus ook weeral redelijk rustig. Alleen even gaan eten met een paar kollega's van Pieter bij onze favoriete indier en dan vandaag snel even shoppen als ontspanning en voor een paar extra t-shirts.

Coastal roadtrip

2009-04-23T01:04:00.000-04:00

Na twee dagen San Francisco hebben we de scenische, tragere weg terug naar huis genomen, namelijk de PCH (Pacific Coastal Highway, of ookwel de 1). Op vrijdag zijn we van SF naar Santa Cruz gereden, zodat we op zaterdag al een stukje minder moesten rijden (anders is het nogal krap om op 2 dagen te doen, 3 dagen is idealer als je je tijd wilt nemen). Santa Cruz is niet echt onze favoriete stad. We hadden 's avond moeite om een plekje te vinden om te eten, waar we niet direct het gevoel hadden van in een toeristenval te lopen. Het thema van de road trip was snel duidelijk, het was allemaal wel mooi en goed, maar toch net iets te duur.

De volgende dag zijn we naar het Monterrey Bay aquarium geweest. Prachig aquarium, veel mensen, en lastig om goede fotos te trekken. Na een dikke ander half uur hadden we het wel gezien en waren we al het gedrom een beetje beu, bovendien was er nog zoveel te ontdekken. Via de kust verder en dan ook de 17 mile drive gedaan. Mooie stranden en de lone pine gezien (een symbool van californie). En dan na een snelle lunch aan het mooiste stuk kust begonnen : Big Sur. Na elke kurve was het zicht mooier dan ervoor. Het water kleurde een prachtig turquoois dicht bij het strand, de lucht was mooi fel blauw en de heuvel groen. Gewoon prachtig om in de lente te doen. We zullen ooit wel terug komen in het Pfeiffer state park te wandelen. Het zag er een mooi bos uit. Hearst Castle hebben we overgeslagen en we zijn in het meest saaie stadje ooit blijven slapen, San Simeon (iets in de aard van 5 motels en 5 restauranten zonder charme).

Op zondag dan verder via de 1 terug naar Lala land. De kust is nu helemaal anders, maar daarom niet minder mooi. Misschien gewoon iets minder indrukwekkend. Naar Morro Rock gaan kijken en dan nog even langs Pismo Beach geweest. We wouden naar de zand duinen gaan kijken, maar het was lastig om tot daar te geraken door al het zand :). Op pismo beach mogen wagen rijden en naast de grote 4x4's zijn er ook een paar idioten die denken met hun RV erop te kunnen of met hun kleine sedan. We hebben er een paar vast zien rijden op de 5 min dat we daar waren. Een ander mooi stukje van de 1, was om door de groene heuvels te rijden ten Zuiden van Lompoc.

San Francisco

2009-04-20T00:28:00.000-04:00

Even korte vakantie genomen. Pieter moest in San Francisco zijn voor een conferentie in het Palace hotel. In plaats van te vliegen zijn we samen met de auto gegaan om dan uiteindelijk het weekend via de kust terug te rijden (maar daar later meer over). Ik had dus 2 volle dagen (niet helemaal volle dagen, maar toch tot in de namiddag) om de stad te gaan verkennen.

De eerste dag heb ik vooral in het Golden gate park doorgebracht. Ik heb eerst het conservatory of flowers bezocht om nadien in de rij te staan voor de nieuwe Academy of Science. Echt wel prachtig gedaan, maar zo druk. Nadien gelunched in De Young Museum (maar niet bezocht omda ze een beetje lastig deden over een rugzak) en dan via de botanical gardens en Stow lake en de bus richting Presidio. Daar te vroeg van de bus gestapt, maar dan dankzij een vriendelijk buurt bewoonster naar een verborgen trapje tussen de veel te dure huizen gestuurd, waar ik een prachtig zicht had op het strand en de Golden Gate bridge. Dan via verschillende bussen weer richting SoMa. Uiteindelijk zijn we daar laat gaan eten bij een Thai, die een collega gespot had (Soha). Het interieur was zeer modern en dus waren we even bang dat het eten niet zo fantastisch ging zijn. Maar volgens de collega die een paar maand in thailand heeft gewoond, de beste thai waar hij buiten thailand heeft gegeten. Ik kan alleen maar zeggen dat de porties enorm waren en alles was enorm lekker klaargemaak en de bediening enorm efficient.

De tweede dag heb ik niet alles kunnen doen wat ik wou, mijn voeten waren nog pijnelijk van de dag voordien. Dit keer met de cable car eerst naar Nob Hill, even langs het Cable car museum en dan naar Russian Hill voor Lombard street. Ik wou uiteindelijk nog Telegraph Hill en Civic center doen, maar heb besloten van eerder wat langer te zitten, omdat mijn voetjes pijn deden. Die zullen dus voor een andere keer zijn. Ik ben dan maar richting hotel gegaan om eerst nog wat in de Herba Buena Gardens rond te wandelen, en dan het MOMASF op mijn gemak gedaan. Dan in de late namiddag zijn we via de 1 richting Santa Cruz gereden, om op ons gemak het weekend te beginnen. De volgende keer meer daarover.

Nieuw speelgoed

2009-04-13T00:49:00.000-04:00

Het leven kabbelt hier rustig verder in het lekker zonnige Zuid-Californie (jaja, k weet het leven is zwaar). Vorig weekend hebben we het rustig aan gedaan. Zaterdag avond een etentje met vrienden en zondag lekker lui naar het strand fietsen en daar wat liggen luieren.

Dit weekend is nog steeds rustig. Pieter moet wel een beetje werken, dus geen grootse uitstappen. Maar ik heb dit weekend een hoop nieuw speelgoed gekregen en dat wouden we toch ff gaan uitproberen. Dus zijn we via het fietspad langs het kanaal dat hier achter langs naar zee loopt even richting de zee gewandeld. Je kan hier een hoop vogels vinden die zich al dan niet makkelijk laten fotograferen. Ideaal voor mijn nieuwe zoom lens uit te proberen. Ik ga er nog heel wat mee moeten spelen om echt goede fotos te trekken (net als k ook met mijn gewone lens nog heel wat moet spelen). Maar ik ben wel blij met de stabilisator op de lens, maakt het eenvoudiger om scherpe fotos te trekken zonder een zwaar statief mee te slepen. Op terug weg heb ik dan fotos gemaakt met mijn ander speelgoed. In soort fish-eye die je boven op je normale lens kan vast maken. Omdat het geheel nogal zwaar is, stel k de lens momenteel manueel scherp en daar ga k nog veel op mogen oefenen. Maar het geeft wel leuke effecten. Allemaal speelgoed om volgende week tijdens onze korte trip richting San Francisco en onze rit terug langs de pacific coast highway uit te proberen.

Huntington gardens

2009-03-31T00:12:00.000-04:00

Dit weekend was er prachtig weer voorspeld, dus besloten we er nog eens op uit te trekken. We vinden japanse tuinen wel mooi om naar te gaan kijken, daarnaast kan ik nog eens spelen met close ups van bloemen. Dus ondanks het feit dat de wilde natuur volop in bloem staat in zuid Californie, zijn we naar de Huntington Gardens vertrokken in de buurt van Pasedena. Deze tuinen horen bij de Huntington Library en je kan er ook naar een kunst collectie gaan kijken. Het weer was te mooi om naar binnen te gaan en dus hebben we geen idee of de kunst collectie de moeite is.

De tuinen waren prachtig om in te wandelen. Pieter en ik vonden het beide spijtig dat vooral de Chinese tuin niet altijd uit de natuurlijke materialen bestaat die je zou verwachten. Maar het blijft goed gedaan. We hebben op ons gemak 2-3u in de tuinen rond gewandeld en natuurlijk ook lekker in de schaduw van een boom gezeten. Een aantal van de cactussen stonden in bloem en ik was aangenaam verrast hoe schoon en kleurrijk de bloemen zijn op een cactus.

Op terugweg naar huis, kwamen we langs downtown en hebben beslist nu eindelijk eens die kebab zaak te proberen in Little Tokyo. Spijtig dat ze zo ver van bij ons thuis is, anders zouden we er wel vaker komen. Het is niet de kebab van Belgie, maar hij smaakte wel. En de frieten waren zeer goed, dat is ook niet vanzelf sprekend hier in het verre Westen. De rest van het weekend hebben we dan maar aan huishoudelijk taken besteed.

Terug

2009-03-23T18:38:00.000-04:00

Eindelijk terug. Sorry dat het zolang geleden is, maar na 1 week lange dagen werken in Europa, 1 week bij iedereen eens snel langs gaan om goedendag te zeggen en dan nog 1 week terug in VS, maar zonder internet toegang, kan ik nu eindelijk iets op de blog zetten.

Het was weer fijn om van al het lekker brood te smullen, met al da lekkers om erop te doen. Fijn om gezelling met vrienden en familie op restaurant te gaan waar ik nog eens schorsneren heb kunnen eten. Jamie. Spijtig genoeg zijn de bezoekjes aan Belgie en Luxemburg altijd te kort om echt alles te doen wat we graag doen, maar hier zijn er allesinds 2 kg bijgekomen, dus slecht kan het niet geweest zijn :). Maar die zullen ook wel weer weg zijn tegen de volgende keer dat we langs komen :).

We hebben nu hopelijk ongeveer de laatste winter storm gehad. Vooral veel wind, die nu eindelijk gaan liggen is. Morgen zou het weer lekker warm moeten zijn, ideaal dus voor mijn neus buiten te steken in de namiddag. Na 2 weken in redelijk schoon weer (mijn paraplu niet moeten gebruiken) maar toch frisjes, ga ik hier wel weer genieten van de gewoonlijke 20 graden en zonnenschijn.

Laatste loodjes

2009-02-27T19:54:00.000-05:00

Het is hier weer even stil gevallen. Vorig weekend hebben we vooral huishoudelijke taken proberen af te werken. Morgen vertrek ik namelijk naar Europa en over een week volgt Pieter. Vorig weekend nog snel een paraplu gekocht, die ik hopelijk niet ga moeten gebruiken, maar ik vrees ervoor.

Ik ga eerst via Belgien, net de grens met Duitsland over. In Aachen overnachten en in Juelich naar een workshop. Als ik daar mee klaar ben rep ik mij snel richting Culham, nabij Oxford in Engeland, waar ik dan deel ga nemen aan de experimenten die ze daar gaan uitvoeren. Als ik naar de uren kijk, weet ik dat er zich een slaap te kort zal ontwikkelen, maar ik zal de week die erop volgt dan maar moeten gebruiken om uit te slapen. Die week gaat weer te kort zijn voor alles wat we zoal moeten doen, maar we zullen het op een of andere manier wel gedaan krijgen.

Dus waarschijnlijk ff geen berichtjes, want niemand wilt lezen over het grijze regenachtige belgie :)

Wat sneeuw gaan opzoeken

2009-02-18T12:25:00.000-05:00

Juist een verlengd weekend achter de rug. We hadden nog eens goesting om een nieuw stukje amerika te ontdekken en dus zijn we er opuit getrokken. Spijtig genoeg voor ons, had blijkbaar heel lala-land beslist van richting Vegas te gaan en hebben we dus 4-5u file gereden om LA uit te geraken en over de bergen van de 15. Dat er juist een storm een uur voor ons vertrek was toegekomen, hielp natuurlijk niet. Uiteindelijk toch tegen een uur of 9 in Vegas kort kunnen stoppen voor wat te eten. We weten nu ookal, dat dit niet echt een plek voor ons is en dat we er niet echt lang zullen stoppen in de toekomst, te chaotisch en lawaaierig. Dan verder door gereden tot middernacht of zo, tot we bij ons motel in Utah, vlak bij Zion toekwamen. Waar we doodop in slaap zijn gevallen.

De volgende dag nog net op tijd opgestaan voor wat van het ontbijt mee te pakken en dan op weg naar Zion. Het was er prachtig, we hadden precies de juiste dag gekozen om Zion mooi in de sneeuw te zien liggen. Je kon duidelijk zien aan al de mensen met het meer professioneel camera materiaal, dat dit een top dag was voor fotos van Zion in de sneeuw te maken. Zelf hebben ook 2 sneeuw wandelingen kunnen maken. Paden, die normaal voor rolstoelen toegankelijk zijn, of die lekker kort zijn (2 mijl) en niet te moeilijk waren ideaal met de wat gladdere ondergrond. Zion is echt een prachtig park en als we kunnen komen we zeker nog eens terug. Het ziet eruit alsof die hele regio prachtige kleuren zal hebben in de herfst. Misschien nog iets voor een van die lange weekends daar, dan kunnen we ook Bryce en Cedar break doen en de hopen national forest daar in de buurt. Op het einde van de dag zijn we verder gereden naar Tuba city. Een trader post, waar we de volgende overnachting hadden geboekt. Daar heb ik 's avonds voor het eerst Native American food gegeten. Best wel lekker, dat gefrituurd brood.

De volgende dag zijn we dan via de oost ingang het Grand Canyon National park binnen gereden. Er stond een fris windje en de zon kwam er niet zo goed door als de dag voordien, dus het was een beetje kouder dan Zion. Ook hier lag een hoop sneeuw, maar ook nu weer, waren de wegen helemaal sneeuwvrij. De grand canyon is een machtig zicht en eigenlijk onmogelijk om vast te leggen met fotos. We hebben een hoop fotos getrokken die we nog aan elkaar moeten stitchen. Hopelijk komen daar een paar schone panoramas uit. Spijtig genoeg waren de paden die naar beneden gaan in de grand canyon redelijk glad en zijn we dus veilig boven gebleven. We zijn van uitkijk punt naar uitkijk punt gereden, maar tegen 3u hadden we het gat in de grond wel zowat gezien.

Normaal dachten we nog een nachtje dichtbij de Grand Canyon te overnachten om dan de volgende dag rustig naar huis te rijden. Maar gezien het drukke verkeer dat we op vrijdag hadden om te vertrekken, de stormen die nog verwacht werden, de hoeveelheid werk die ik nog moet doen, voordat ik naar Europa kan vertrekken, zijn we toen in een ruk door gereden. Achteraf gezien een super goede keuze, want snelweg naar Vegas was voor een gedeelte van de dag dicht op maandag en ik vermoed dat het verkeer nadien ook redelijk lastig zou geweest zijn. Bovendien konden we lekker in ons eigen bed slapen en niks slaapt zo goed als een eigen bed.

Sociale activiteiten

2009-02-10T12:39:00.000-05:00

San Diego vandaag, na al de regen/sneeuw en wind van de voorbije dagen.

Het gebeurt niet veel, maar nu met Siggraph achter de rug, hebben we niet veel van ons laten horen hier op de blog, maar zijn we wel sociaal geweest. Twee weekends geleden hebben we een dag tripje van LA naar San Diego gedaan. Voor het eerst langs dat stuk kust gereden. Ik moet zeggen Long Beach was een aangename verrassing en dankzij de Super Bowl was er ook niet te veel volk op straat. Eerst zijn in Palos Verdes gestopt, zeer mooie buurt met prachtig vergezichten en veel te dure huizen. Uiteindelijk zijn we dan via de 74 doorgestoken van de kust naar Lake Elsinore. Deze heuvels (cleveland national forest) zagen er zeer mooi uit en we zullen er zeker nog eens terugkomen voor een wandeling of twee. Dan uiteindelijk via de 15 naar het Zuiden waar we op een BBQ verwacht werden. Het was lekker gezellig en we zijn dan ook tot een uur of 9 blijven plakken.

Pieter heeft dan een week in San Diego door gebracht. Dus we konden onze gebruikelijke vietnamess bezoeken en ik kon Pieter meenemen naar een Sushi zaak die ik pas geleden ontdekt heb. Het was nog eens gezellig om niet elke avond tot 8 door te werken en dan 's avonds alleen op kot te zijn, snel iets te koken, wat surfen, tv kijken, etc ... Ik heb dus van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens een paar uurtjes minder te werken.

Vorige weekend hebben we de zaterdag vooral doorgebracht om alles voor te bereiden voor nog eens een Belgian Beer party te houden. Gelukkig hebben we dat drankencentrum vlak om de hoek, met de reusachtige keuze aan Belgisch bier. De laatste hebben we uiteindelijk om 1 uur buiten gezet en iedereen had weeral eens het effect van een Belgisch biertje onderschat. Maar dankzij de ruimte met de pool tafels die we gratis kunnen afhuren op ons complex, was het wel weer een tof een geslaagd feestje.

Stilte

2009-01-15T15:28:00.000-05:00

Sorry dat het hier nogal stil is. Nog een dikke week en hopelijk zal er dan wat meer te vertellen zijn (Siggraph deadline). Om je een idee te geven, tegen woensdag avond had ik al meer dan 36 uur geklopt op het werk (en Pieter nog meer). Dus als een gevolg is het hier wat stilletjes en valt er niet zo veel interessants te vertellen. Hopelijk gaat alles terug naar een meer normaal tempo in een paar dagen/weken, want dit zotten tempo kan een mens toch niet al te lang volhouden.

Nu nadat ik deze vakantie eindelijk een boek heb uitgelezen waarin k waarschijnlijk al bijna 6 maand bezig was, heb ik de smaak weer helemaal te pakken. Elke avond kom ik nu thuis en probeer toch minstens 30 min te lezen. Vanavond zal ook het laatste boek dat ik begonnen ben uit zijn (The lies of Locke Lamora). Ik moet wel zeggen dat het een tof boek was om te lezen. Tijdens de vakantie heb ik nog genoten van een Terry Pratchett, die zijn elke keer grappig om te lezen.

Waarschijnlijk zal ik de volgende weken en maanden nog een hoop lezen. Twee van mijn kotgenoten zijn deze week verhuisd, naar andere grotere university housing. Je moet voor die dingen ongeveer 3 jaar op de wachtlijst staan en die zijn ook niet gemeubeld. Nu een van die kotgenoten, bezat zo ongeveer alles dat er bij ons op kot stond. Dus nu is de tv weg, de wii, de wii fit, etc ... Het is wel duidelijk dat ik binnenkort best een schaar op de kop tik en ook een paar kwezels, want dat gaat anders pijnlijk worden. Nu zijn we nog met 2 op kot. Blijkbaar vinden ze momenteel niet echt gemakkelijk vervanging (zou de verandering in regels er voor iets tussen zitten, waarbij ze studenten niet geconculteerd hebben?), dus zullen we daar nog even met twee blijven zitten. Dat de andere studente vertrokken is, stoort mij iets minder. Het was niet de makkelijkste om mee samen te wonen. Nu mijn andere kotgenoot vertrekt uiteindelijk ook over een kleine maand naar een grotere universiteits appartement. Dan blijf ik of helemaal alleen achter, of misschien vinden ze iemand.

De feestdagen

2009-01-02T14:41:00.000-05:00

De kreeft voor de kreeftensoep van nieuwjaar

Eerst en vooral, gelukkig nieuwjaar aan iedereen.

De voorbije 2 weken zijn hier redelijk rustig geweest. Eerst heb ik mijzelf goed laten uitzieken en tegen kerstdag had ik weer genoeg energie. Dus waar we eigenlijk gedacht hadden van eigenlijk niks te doen, zijn we hier in de namiddag nog naar de winkel vertrokken om wat spullen te kopen voor het avondeten. Ik heb dan wat zitten prutsen in de keuken en dan toch maar een iets specialere maaltijd op tafel gezet (voor de geinteresseerde, varkenslende gevuld met appeltjes en rozijntjes met cider champignon saus en natuurlijk frietjes :)). Als dessert heb ik mij aan een crumble gewaagd.

Trouwens kerstdag is een zeer goede dag om de was te doen, want niemand anders doet dan de was en dus zijn alle wasmachines vrij :). Dus heb ik ervan geprofiteerd da ik genoeg energie had om eindelijk eens alle was en strijk weg te werken. De rest van de 'vakantie' is Pieter vooral bezig met werken voor 'de' deadline. Ik heb af en toe wat geprogrameerd maar het geheel ook afgewisseld met lekker lui in de zetel liggen lezen.

Met oud en nieuw dachten we eerst naar het vuurwerk te gaan kijken, maar om 11u hebben we besloten da we geen goesting hadden om de warmte van onze woonkamer te verlaten. En uiteindelijk zijn we juist voor 12 in slaap gevallen en hebben niks van het vuurwerk gehoord. Uiteindelijk is het goed dat we niet geweest zijn, want er hing nogal wat mist (=ocean layer om fancy te zijn) en dus was het niet zo fantastisch.

Gisteren dan op nieuwjaarsdag hebben we nog een collega van Pieter over de vloer gehad dus mocht en kon ik mij nog eens uitleven in de keuken. Ik had alles klaar gezet, dus behalve het stoofvlees, dat gewoon zachtjes stond te pruttelen moest ik dingen gewoon opwarmen, opdienen of in de oven zetten. Blijkbaar was het eten eetbaar, want ze vroeg vriendelijk of ze wat restjes mocht meenemen. Nu ik had weer veel te veel gemaakt en zelfs met de restjes weg te geven is er nog zeker een volle maaltijd voor ons over. Voor het laatste weekend is er ook niks gepland en blijven we lekker thuis. Maandag is het weer business as usual, ik kan dan weer richting San Diego voor de week en Pieter moet weer op het werk werken, van plaats thuis.

Strep throat

2008-12-22T14:04:00.000-05:00

Tis even stil geweest. Zo niet al te veel na de laatste post, heb ik keelpijn gekregen. Maar ik ben geen watje en dus ging ik dat wel eens te baas kunnen met gewoon wat extra slaap en wat extra vitamientjes. Ik wist eigenlijk al wat het was, maar ik wou ergens dat het niet zo was (was niet de eerste keer dat ik dit soort keelpijn voelde). Als een stoere ben ik na een weekend keelpijn vorige week maandag maar om 5.30 naar San Diego vertrokken (ik moest aanwezig zijn op een bepaalde vergadering die ze natuurlijk vroeg in de ochtend hadden gezet). Tegen dinsdag, was het dus groot feest met lekker veel koorts. Na 3 dagen koorts, heb ik het stoer zijn opgegeven en ben naar de dokter gegaan. Gelukkig is het een lieve die mij niet belerend aankijkt en dan zegt da ik de volgende keer maar iets eerder moet afkomen. Sindsdien zit ik op een dubbel portie antibiotica voor 10 dagen. Ik het weekend niks anders gedaan dan slapen (en als ik dan al wakker was was ik lastig). Ik vermoed dat de antibiotica nogal straf zijn, want k ben wat misselijk en eten is nu niet mijn favoriete bezigheid (en iedereen die mij kent, weet dat dit echt wel erg is). Vandaag gaat het precies iets beter, dus ga ik de volgende 2 weken eens op mijn gemak van thuis werken. Toch wel handig als je werk vooral op een computer gebeurd.

Mijn werk

2008-12-11T12:52:00.000-05:00

En met mijn werk, bedoelen we Saskia's werk. Blijkbaar heeft een van de andere studenten een filmpje gemaakt en op youtube gezet. Ik heb geen idee of het filmpje er lang zal blijven op staan, maar voor de mensen die 8 minuten geek talk willen zien en een Tokamak langs de binnenkant:

Nieuws: F18 crash

2008-12-08T22:04:00.000-05:00

Het is ondertussen uitgebreid in het nieuws geweest. Voor een keer was ik op de hoogte voor het gebeurde. De plaats van het ongeluk is een 10tal huizen verwijderd van het huis waar ik mijn eerste 6 maand op UCSD gesleten heb. Ik woonde beneden in de vallei, en wandelde elke dag langs de school, waar de piloot op het baseball veld terecht is gekomen. De huizen bovenaan de heuvel zijn de getroffen huizen, waar spijtig genoeg ook slachtoffers gevallen zijn.

Ik heb het zien gebeuren. Op maandag heb ik regelmatig lunch in de cantine omdat ik te lui ben om eten vanuit LA mee te nemen. Vandaag was ik dus ook in de cantine. We waren allemaal nog gewoon aan het napraten, toen iemand zei: That plane is going to crash. Ik draai mij om. Ik zie 2 bruine rookpluimen, een straaljager die duidelijk onder een verkeerde hoek probeert te landen. Iets later zie ik dat de zwarte stip die ik zag nu een parachute open heeft. Dan verdween de vlieger achter een hoog gebouw en dan was het naar mijn gevoel lang wachten voordat de rookpluimen zichtbaar waren. Alles gaat zo snel en toch in slow motion. Vanwaar wij zaten dachten we dat de vlieger nog net de airbase bereikt had, maar door het nieuws te volgen dat langzaam (en vaak foutief, sinds ik het had zien gebeuren kon ik dat wel beoordelen) binnenkwam, wist ik dat het in mijn oude woonwijk neer gestort was. Blijkbaar had de piloot geprobeert van de jet nog in de canyon te laten terecht komen (het was bijna gelukt, dit waren de huizen op de top van de heuvel vlak voordat de canyon begint). Geen fotos want op zo een moment denk je daar niet aan. Een aantal collegas hebben met hun gsm proberen een foto te nemen, van de rook.

1.79

2008-12-07T17:00:00.000-05:00

1.79 dat is hoeveel wij momenteel betalen voor een gallon benzine. In de 2 jaar dat we hier nu al rond rijden is het de eerste keer dat we onder de 2 dollar betalen. De voorbije winters was het laagste misschien 2.30. In vergelijking met wat we tijdens onze roadtrip betaald hebben (4.50) is dit spot goedkoop (en in vergelijking met europa ook). Toch stond er precies geen volk aan het tankstation. Deze zomer was het regelmatig aanschuiven, waarschijnlijk omdat het een van de goedkoperen in de buurt was.

We waren weeral eens in de Target, dit keer voor een fietslamp voor Pieter. Elke keer als we daar zijn kan ik het niet laten om ook eens bij de keuken spullen te gaan kijken. Dit keer stond er een Crock pot in de reclame en ik wil al even zoiets in huis halen. In het weekend kan ik natuurlijk al mijn stoofpotjes gewoon op het kookvuur maken. Maar de crockpot lijkt mij wel handig voor als we eens een dagje gaan wandelen, dan kunnen we 's avonds nog altijd van lekker eten smullen, zonder dat ik moet koken. Ik vond het iets handig voor die dagen dat ik eens wat minder goesting heb om lang in de keuken te staan, vooral omdat Pieter graag stoofpotjes eet. Zoals je merkt, heb ik een hele lading aan excuses gevonden om deze kleine aankoop te verantwoorden. Ik heb de Crock pot gisteren dan ook direct uitgeprobeerd. Ik zou zeggen het eten had nog net iets langer dan 4u er mogen instaan, wat natuurlijk goed nieuws is voor als we er eens een lange namiddag op uit trekken.

Lang weekend

2008-11-30T18:15:00.001-05:00

Ook dit jaar geen foto van een kalkoen. Dit is onze derde thanksgiving en ook dit jaar zijn we nergens heen gegaan en we hebben ook geen mensen uitgenodigd. Ik weet niet hoe het met andere mensen is, maar na een week conferentie heb ik altijd een hoop werk liggen dat moet gedaan worden. Daarnaast behoren we blijkbaar tot die rare wezens die hun job graag doen en dus wel een paar uur extra kloppen dan die 40 uren week. Als een gevolg houden we onze weekends graag rustig.

Dus ook dit jaar geen feestjes. Nee, gewoon rustig wat werken en af en toe de tijd nemen om wat te ontspannen. Geen uren in de keuken staan, geen lawaai van andere mensen die langzaam zat aan het worden zijn, geen problemen om de laatste mensen buiten te zetten zodat je zelf uiteindelijk na snel wat opruimen in je bed kan kruipen. Noem mij asociaal maar na een week conferentie die bijna uit niks anders dan netwerken bestaat, kon ik de stilte en mijn nachtrust best apprecieren.

Oh, de nieuwe bond film zijn we gisteren gaan zien. Zeker niet zo goed als de vorige. Er zat nogal weinig verhaal in, maar ik heb al slechtere bond films gezien. Hopelijk is dit zo een tussen film en is de volgende een stuk beter. Sorry dat er momenteel weinig te melden valt, maar alle graphics mensen weten dat siggraph langzaam dichter komt. Ookal heb je in mijn onderzoeksgebied niet direct zulke grote deadlines, ik heb toch een aantal projecten die echt af moeten voor de kerst vakantie (details zal ik iedereen besparen :)).

Business travel

2008-11-24T13:48:00.000-05:00

Het was ons weer eens een weekje. Ik vermoed dat het in de toekomst alleen maar erger zal worden. Zowel Pieter als ik moesten voor ons werk weg. Ik richting Dallas voor een conferentie van een week, Pieter naar Munchen voor een paar dagen.

Mijn conferentie is de jaarlijkse hoogmis van alles wat ook maar te maken heeft met plasma fysica in Amerika (dit jaar in Dallas). Na een jaartje onderzoek, weet ik zoal wel wie wat doet in mijn specifiek domein, dus voor die presentaties/posters moet ik niet direct gaan. Maar je gaat voor al die andere projecten die dicht bij je onderzoek aanleunen, maar toch niet hetzelfde zijn. Zo kan je ideeen opdoen. Maar vooral is dit een netwerk meeting. Iedereen vanuit de hele VS is hier, dus al je tijd tussen de meetings door wordt met netwerken doorgebracht. Als een gevolg zijn de dagen lang en zeer vermoeiend. Ik was dan ook enorm content toen ik vrijdag avond terug thuis was en dat ik even tegen niemand moest praten. Gewoon stilte geen mensen, kon ik mijzelf nog eens horen denken. Hoe graag ik wel eens een stapje in de wereld zet, soms is er niks zo fijn als een rustig weekend thuis.

Pieter was terwijl ik in Dallas was naar Munchen vertrokken. Een of ander meeting van een conferentie (voor details moet je bij Pieter zijn). Zondag kon ik hem dan uiteindelijk van de luchthaven afhalen. En 's avonds heb ik em maar verwend met stoofvlees en frietjes. Dan had em een reden om wakker te blijven tot na het eten :) . Deze week is het Thanks giving, maar ik heb 3 deadlines nog voor kerst en ik denk dat het Pieter ook druk is. Dus vakantie of niet, wij blijven braaf doorwerken (onderzoek is nu eenmaal een van die jobs die je niet op je werk kan achterlaten en die er ook geen rekening mee houden wanneer het nu wel of niet vakantie is).

Nieuwe ervaring

2008-11-11T23:54:00.000-05:00

Voor alles is er een begin. Zo ook voor mij vandaag. Er zijn een paar dingen die moeder natuur goed voor mij heeft geregeld: mijn haar (niet te dik, lekker veel en behalve snel vettig, vraagt het geen onderhoud) en dan mijn tanden.

Tandartsen heb ik nooit veel bezocht en toen we nog maar pas in Amerika waren, ben ik een keer geweest om Pieter gezelschap te houden, die weer eens last had van gaatjes. Toen k dus vorige week last kreeg van mijn wijsheidstand, schudde ik het eerst af als groei pijnen (deze tand is sinds deze zomer door het tandvlees aan het komen). Spijtig genoeg voor mij, hielpen tanden poetsen en goed flossen niet. En dus na jaren lang verzet van mijn kant, was het verdict voor mij al duidelijk nog voor ik de tandarts zag, de tand zou getrokken moeten worden (jaren geleden hadden ze mij al eens verteld da k waarschijnlijk al mijn wijsheidstanden ging moeten laten trekken, maar omda k er geen last van had, heb k het natuurlijk niet laten doen).

Nu onze algemene tandarts gaan we veranderen. Tis een omhoog gevallen arrogant mens, die niet eens in je mond kijkt tijdens een consultatie. Weeral eens fotos voor niks, dan een diagnose zonder mij aan te kijken (man k wist ook dat dit tand eruit moest). Dan van mijn kant aandringen op een snelle doorverwijzing omdat ik pijn had (niet een maand wachten op papierwerk, omdat haar assistente het te druk heeft met haar nagels te verven). Uiteindelijk kon ik vrijdag na veel rondbellen, toen k eindelijk de doorverwijzing had, proberen een oral surgeon te vinden, die deze week tijd zou hebben. Een halve dag was ik zo kwijt, maar uiteindelijk toch een goede gevonden. Die was zo vriendelijk om mij te informeren dat de pijn die ervoor zorgde da k nauwelijks kon eten, door een infectie was (en dat allemaal via de telefoon, zonder mij te zien). Daarop ik weer de algeneme tandarts bellen, zodat ze mij antibiotica zou voorschrijven (zucht, nu moet ik de tandarts vertellen hoe ze haar job moet doen).

Nu lang verhaal kort. Na een paar dagen antibiotica kon ik mijn mond weer open doen en van eten genieten. En dat mijn mond open kon, kwam vandaag dus ook goed van pas. Voor het eerst in mijn leven heeft iemand verdovingsmiddel in mij gespoten (ja nog nooit gaatjes gehad of andere tand problemen, noch een beugel). En iets later hebben ze dan die tand getrokken. Het was absoluut niet pijnlijk en nu zoveel uur later, heb ik nog steeds geen pijn. Zeer te vreden en misschien da k dan binnenkort ook maar de ander laat trekken.

Bezoek

2008-11-06T16:54:00.000-05:00

Zucht, soms is er toch echt geen tijd om een blog bij te houden. Maar zoals voordien gezegd, hebben we eind vorige week en heel vorig weekend bezoek gehad van mijn ouders.

In een notendop zal ik proberen al de toffe dingen die we zoal gedaan hebben te vertellen. Woensdag avond (ja, een week geleden), ben ik mijn ouders op hun motel in La Jolla gaan afhalen om te gaan eten. Na eerst een glaasje witte wijn, zijn we dan naar The fishmarket, aan de haven in San Diego, vertrokken. Het weer speelde niet mee die dag (en een hoop andere dagen) om schone zonsondergang fotos te trekken. De beroemde mist kwam 's avonds meestal opzetten. In The Fishmarket hebben lekkere vis, kreeft en king crab gegeten (k eet heel graag kreeft en krab is mijn vader's nieuwe obsessie).

Spijtig genoeg moest ik de volgende dag weer gewoon werken, dus kon ik ze pas 's avonds weer ontmoeten. Dit keer zijn we in het gaslamp quarter gaan eten, in The red pearl (belgisch siggraphers herinneren zich dit misschien nog van vorig jaar). Allesinds was het ook nu weer zeer lekker eten, lekker asiaatisch fusie gerechten.

Vrijdag hebben we ons allen dan snel richting LA gehaast. Gelukkig maar ook, want iedereen vertrok een paar uur eerder naar huis omwille van Halloween. Eenmaal thuis (toch voor mij), zijn we dan richting West Hollywood vertrokken. Ik had mooie tickets voor Wicked gevonden en dit was het perfecte excuus voor mij om Pieter mee te slepen naar een musical (sinds ik van musicals houd en mijn ouders er ook wel graag eentje zien kon hij moeilijk nee zeggen). Ik had van vrienden gehoord dat het echt een goede musical was en ik moet ze gelijk geven. Er zat enorm veel humor in verwerkt.

Zaterdag had ik tickets voor de Getty Villa. Vorig jaar was ik daar te laat voor en toen we voor het eerst in LA waren in 1998, was de villa net gesloten voor renovaties en was het nieuwe grote museum nog maar net open. Tuurlijk, moest het juist dat ene weekend, die paar dagen dat mijn ouders op bezoek zijn, beginnen regenen (zie er is geen censuur). Nu na 1 stevige bui, was dat ook weer voorbij en konden we op ons gemak door de Getty Villa wandelen. Ik blijf die toch wel enorm mooi vinden. Dit keer had ik mijn eigen camera mee en daar heb ik dan ook gretig gebruik van gemaakt. De rest van de dag zijn mijn ouders er weer zelf op uit getrokken.

Zondag zijn we dan naar de Santa Ynez vallei gereden om wat van de lokale wijnen te proeven. Dit keer hadden we precies iets meer geluk met onze keuzes. Spijtig genoeg kost een goede wijn hier enorm veel geld en hebben we behalve een zeer speciale rode zoete wijn, niks gekocht. Maar de uitzichten waren prachtig, het gezelschap goed. Later die avond hebben we dan afscheid genomen en op maandag ochtend vroeg zijn ze dan naar de luchthaven vertrokken.

Nieuw speelgoed

2008-10-28T00:11:00.000-04:00

Na vorige vrijdag rustig het appartement te kuisen, konden we eindelijk eens rustig van het weekend genieten. Zaterdag heb ik naast wat winkelen en eten klaarmaken eens echt niks gedaan en ik moest mij er niet eens schuldig over voelen.

Op zondag zijn we met de auto gaan rijden. We zijn naar Angeles National Forest geweest. We hebben daar in de lente al eens gewandeld, nu ging ik vooral om nieuw speelgoed te testen. We wouden wat op hoogte zitten, zodat ik wat vergezichten kon fotograferen met mijn camera. Pieter wist mij deze week namelijk te verrassen met een Polarisatie filter. De vergezichten vielen goed mee, niet het beste zicht ooit (dat was er eerder het weekend voordien), maar zeker niet het slechste. Ideaal om de filter te testen.

Deze week zal ook druk zijn. Mijn ouders beginnen langzaam in Zuid-California te geraken na hun road trip die in Seattle begon. Deze week komen ze in San Diego toe en het weekend zullen we in lala-land doorbrengen. Updates zullen volgen als er tijd is.

Tijd vliegt

2008-10-21T20:21:00.000-04:00

En dan vooral in de weekends. Voordat we het weten is het altijd zaterdag avond en dan hebben we meestal echt nog niks speciaals gedaan. Deze zondag was het dus weer racen om alle wekenlijkse taken af te werken. De vorige weekends waren ookal zo druk, zodat er een volle maand was geduldig op mij lag te wachten.

Deze week moest k ook op Maandag al om 4 AM op het werk zijn. Dus werd het weekend nog wat extra ingekort, doordat ik al Zondag avond richting San Diego vertrok. Ik ben die maandag dan ook maar weer op tijd op het werk vertrokken, ik zag toch dubbel en gelijk wat ik zou doen, k zou waarschijnlijk toch opnieuw kunnen beginnen.

En dan het grote nieuws, ik ben na 6 maand nog eens tot bij de kapper geraakt. Ja, vandaag nog maar een snipper dag genomen. En vrijdag he, dan ben k ziek :) Dan kan ik eindelijk nog eens hopelijk een toffe post schrijven over al die leuke dingen die Pieter en ik zoal doen :)

Pot luck party

2008-10-13T20:02:00.000-04:00

Het weekend is weeral eens voorbij gevlogen en dat zonder dat we elke avond stom dronken in ons bed lagen. Veel is er nog thans niet gebeurd. Ik heb vooral in de keuken gestaan, voor echte Manhattan Clam chowder (mijn favoriete soep sinds ik in de US woon) en een echte limburgse vlaai. We waren namelijk uitgenodigd op een afscheidsfeestje van een collega van Pieter en het was ala Pot luck, dus moesten wij iets meenemen. Ik heb dus van de gelegenheid gebruik gemaakt van abrikozen vlaai te maken en uit te testen op een hoop Chinese vrijwilligers (ok, er was geen echte chinees daar, dit is bij wijze van spreken he).

Ook is het echte zomerse weer voorbij. De oceaan is terug koud, de wind is vorig weekend gedraaid. Een heel weekend harde koude oceaan wind. We konden eindelijk de bergen nog eens zien. Nu zitten we met het omgekeerde, Santa Ana winden : Hete winden vanuit de woestijn (Aangenamer dan die koude winden, maar ...). Natuurlijk brand het dus ondertussen weeral. Dit keer in Angeles National Forest.

Domestic blizz

2008-10-05T19:56:00.000-04:00

Het leven kabbelt hier rustig verder, soms al wat sneller en hectischer dan anders. Na onze kleine vakantie begin september hebben Pieter en ik het heel druk gehad met werk. Als een gevolg dus geen fantastische posts over ons super sociaal leven en allerlei overdreven sportieve activiteiten.

Als we in het weekend niet aan het werk zijn, of eens een dagje echt lekker niks doen, is er altijd nog een appartement om te kuisen. Kleren om te wassen en strijken. Natuurlijk moet er ook nog gekookt worden, brood gebakken worden en soep voor Pieter klaar gemaakt worden om een week zonder mij door te komen. Of om het beter te zeggen, tis niet omdat je aan de andere kant van de wereld woont, dat elke dag vakantie is en je een hoop super spannende dingen doet waarmee je een blog kan vullen. Vandaar dat het hier soms een beetje stilletjes is, want het leven is maar gewoontjes.

Op en af naar het Noordoosten

2008-09-21T17:32:00.000-04:00

Vorige woensdag ben ik vertrokken voor een 2 (en een halve) dag blitzbezoek naar het Noordoosten van de V.S. Meer specifiek naar Hanover, New Hampshire. Als je al verwart bent door de naam, dan zal het niet beteren door te weten dat het vlakbij Lebanon ligt, en dat ik vloog op Manchester waar ik een auto huurde om naar Hanover te rijden (ongeveer anderhalf uur). Hanover ligt vlak bij de grens met Vermont. Hier onder zie je een foto van de grens (een brug over een rivier):

De natuur in New Hampshire is zeer mooi; groen en heuvelachtig. Blijkbaar had ik ook het goede weer uit L.A. meegenomen, want naar verluid was het bijzonder mooi tijdens mijn verblijf . Het was 19 graden overdag, en in het zonnetje was het zeer aangenaam. In de schaduw daarentegen was het ongelooflijk koud. Ze hebben me verteld dat het tijdens de winter -30 kan worden... brrr.

Helaas was het geen vakantie uitstap, anders was ik zeker gaan wandelen, maar was ik daar om een collega te bezoeken op Dartmouth college, een van de befaamde Ivy League universiteiten van de V.S. (welliswaar het kleinste van de 8). Hieronder een foto van de campus:

Omdat mijn vlucht pas zaterdagnamiddag laat was, heeft een studente me zaterdag voormiddag toch nog wat kunnen tonen van Hanover en omstreken. Moest het er niet zo koud zijn in de winter (hoera voor Californie), dan zou het een fantastische omgeving zijn om te wonen.

Home alone

2008-09-18T00:36:00.000-04:00

Deze ochtend vroeg heb ik Pieter aan de luchthaven af gezet, om naar een midden van nergens te gaan: De grens van New Hampshire met Vermont.

Ik werk dus deze week thuis in LA. In tegenstelling met de vorige keren dat ik dit deed, schijnen de mensen vanuit San Diego mij nog steeds te vinden. Constant emails met meer werk en daarnaast telefoon en hele skype sessies. Ik dacht eindelijk eens wat werk te verzetten op een paar projecten door mij af te zonderen, maar het lukt precies toch niet goed.

De bovenste foto is nog van onze roadtrip begin Juli. Om terug van te gaan dromen met al het werk hier. Maar ik moet niet klagen, ik doe het graag.

Grappig

2008-09-12T01:25:00.000-04:00

Heel kort:

http://hasthelargehadroncolliderdestroyedtheworldyet.com/

Jaja, soms hebben physici (kan ook gewoon een ander soort nerd zijn) ook een beetje gevoel voor humor.